|
Εικαστικοί προβληματισμοί μιας θεατρικής δράσης |
|
|
|
28.10.07 |
 Η εργασία που παρουσιάζω σήμερα είναι ένας προβληματισμός πάνω στο σχολικό θέατρο, όχι μόνο σαν θεατρική παράσταση αλλά και ενταγμένο μέσα στο μάθημα των Καλλιτεχνικών, ανεξάρτητα αν γίνει ή όχι παράσταση με την κλασσική έννοια του όρου.
Πειραματικά άρχισα εδώ και τρία χρόνια μαζί με τους μαθητές της Β' τάξης του Γυμνασίου και γίνεται σε μια χρονική στιγμή που τα παιδιά νιώθουν κουρασμένα από το σχολείο και τα μαθήματα.
Σκοπός μου είναι μέσα από το θεατρικό λόγο το παιδί να ανακαλύψει τη θεατρική μαγεία, συμμετέχοντας σ’ αυτή με την εικαστική-σωματική παρέμβασή του. Τα σκηνικά - μάσκες - κοστούμια. Η σχέση του χρώματος και του όγκου στο χώρο, το φως, οι σκιές. Το σώμα, η κίνηση, όλα αυτά κοιταγμένα από ένα μάτι που ψάχνει και τα ανακαλύπτει.
 Αρχίζω με μια έρευνα πάνω στο πόσα παιδιά έχουν δει θέατρο. Δυστυχώς τα ποσοστά είναι 4 με 5%. Στον Καραγκιόζη τα ποσοστά είναι μεγάλα 85 με 90% και τους αρέσει πάρα πολύ. Ξεκινάμε λοιπόν από τον Καραγκιόζη. Καταρχήν γίνεται μια μελέτη του θεάτρου σκιών και από αισθητική και από κοινωνιολογική σκοπιά και από μένα και από τα παιδιά σιγά-σιγά. Όλα
αυτά φυσικά με ένα τρόπο κατανοητό ώστε το παιδί να τα καταλάβει για να συμμετέχει.
(Σ’ αυτή τη φάση έφτιαξαν φιγούρες και σκηνικά για τον Καραγκιόζη, τονίζοντάς τους ότι δεν θα ήθελα να αντιγράψουν τις γνωστές φιγούρες και τα σκηνικά αλλά ο καθένας να τα δει με το δικό του μάτι). Μερικά παιδιά γράψαν και έργα Καραγκιόζη επηρεασμένα από γεγονότα του σήμερα.
Μετά μιλήσαμε για τις μάσκες, το ρόλο τους στο θέατρο και γενικά τη θέση που κατέχουν στις τελετουργίες των λαών από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα, και μετά αρχίζουμε να δουλεύουμε εικαστικά ένα θεατρικό έργο. Πιστεύω ότι το έργο του Αριστοφάνη είναι και σαν κείμενο και σαν θεατρική δράση και κοντά στην εποχή μας και έχει τόσο έντονο το σατιρικό στοιχείο που γοητεύει τα παιδιά. Εδώ πολύτιμοι βοηθοί στάθηκαν ο Χατζηδάκης και ο Σαββόπουλος με τη μουσική που έχουν γράψει για τις Όρνιθες ο ένας και για τους Αχαρνείς ο άλλος.
Αρχίσαμε από το σκηνικό για τους Αχαρνείς. Τα πρώτα σχέδια - μακέτες που άρχισαν να έρχονται ήταν απογοητευτικά όχι από ζωγραφική άποψη αλλά στο ύφος τους. Δηλ. ο τρόπος που τα παιδιά μαθαίνουν την Ιστορία τα κάνει να βλέπουν τα σπίτια των Αθηναίων σαν τον Παρθενώνα. Εδώ έρχεται η σειρά του... Μουσικού (Δασκάλου)... που λέει και ο Σαββόπουλος - να τα πάρει βόλτα και να πάμε να δούμε και το συνοικισμό της Καισαριανής - είναι κοντά μας - και την Πλάκα και τα Αναφιώτικα, όχι από ρομαντική σκοπιά «κοιτάτε τι ωραία είναι η παράγκα και το ερείπιο» δηλαδή, αλλά πως να το κάνουμε, σε Παρθενώνες οι πρόγονοι δεν μένανε, σε κάτι σπίτια σαν κι αυτά έμεναν. Αλήθεια είναι ότι άρχισαν να έρχονται μετά από αυτό κάτι σκηνικά γνήσια θεατρικά ελληνικά (τα βιβλία του αρχιτέκτονα Άρη Κωσταντινίδη στηθήκαν πολύτιμα για μένα και τα παιδιά). Στα κοστούμια και τις μάσκες φτάσαμε, αφού τα παιδιά με τη μουσική των έργων αυτοσχεδίασαν με την κίνηση. Παιδιά που έκαναν μεγάλες φιγούρες στην κίνησή τους, έφτιαξαν λιτά κοστούμια και πλουμιστές μάσκες, ώστε να μπορεί ο ηθοποιός-μαθητής να κινείται ελεύθερα, και τ’ άλλα που κατόρθωσαν την ώρα του αυτοσχεδιασμού να βγάλουν γέλιο ή να γοητεύσουν με το λόγο ή ένα ιδιαίτερο σκέρτσο του κορμιού τους, έδωσαν κοστούμια πιο πλούσια και μικρότερες μάσκες για να μπορούν να μιλούν ελεύθερα.
Φέτος δουλεύω με τη Γ' τάξη πάνω στη Τραγωδία. Εύχομαι του χρόνου να σας παρουσιάσω τους προβληματισμούς και τις εντυπώσεις μου απ’ αυτήν τη δουλειά.
ΑΓΓΕΛΟΣ ΣΚΟΥΡΤΗΣ
1ο Γυμνάσιο Καισαριανής
|
