|
20.03.08 |
Α, αποκρίνεται ο Πικάσο, έτσι είναι ο κόσμος.
Είδα στο Μεντράνο να παίζεται Άμλετ από παλιάτσους
και οι θεατές γελούσαν,
ενώ με την ίδια ιστορία στο Οντεόν θα έκλαιγαν.
(συζήτηση με τον Αντρέ Βαρνώ)
Η απόφαση Διευθυντή Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης στη Θεσσαλονίκη να μην επιτρέψει σχολικές επισκέψεις στην έκθεση χαρακτικών του Πικάσο (“Suite 347”) γιατί την έκρινε «ακατάλληλη για μαθητές», ανακλήθηκε ύστερα από σχετικό σάλο, που εύλογα προκάλεσε. Οι εικαστικοί, οι συνδικαλιστικές οργανώσεις των εκπαιδευτικών, ο τύπος, αποδοκίμασαν την όντως αξιοκατάκριτη όσο και κωμική λογοκριτική απόφαση, χαρακτηρίζοντάς την «αλλεργική», εκδήλωση συντηρητισμού ή και «σκοταδιστική».
Αν και η εν λόγω απόφαση σύντομα αποσύρθηκε, σαν Ένωση Εικαστικών Καλλιτεχνών στην Εκπαίδευση – για ένα παραπάνω συνεπώς λόγο – είμαστε υποχρεωμένοι χωρίς να προσωποποιούμε την υπόθεση, να επιμείνουμε στην αποδοκιμασία τέτοιου είδους αποφάσεων, ώστε να μην γνωρίσουμε μελλοντικές επαναλήψεις τους, επιδιώκοντας να συμβάλουμε ώστε να εξαλειφθούν στην εκπαίδευση οι όροι που γενούν, εκτρέφουν και αναπαράγουν παρόμοια φαινόμενα.
Αυτά οφείλονται όχι μονάχα σε υπαρκτές κοινωνικές συντηρητικές αντιλήψεις, αλλά και σε έναν περισσότερο ίσως αφανή αλλά εξίσου υπαρκτό παράγοντα, που λέγεται έλλειψη Καλλιτεχνικής Παιδείας. Μια έλλειψη που δυστυχώς δεν εστιάζεται αποκλειστικά στο «απαίδευτο» κοινό, αλλά αγγίζει και τους κύκλους των μορφωμένων και καθόλου σπάνια και τους ίδιους τους κύκλους υψηλά ιστάμενων ιθυνόντων της εκπαίδευσης.
Στην ανάκληση της λαθεμένης απόφασης, όπως και στην εκδήλωση των διαμαρτυριών, έπαιξε ρόλο ασφαλώς το μυθικό όνομα του Πικάσο και το ειδικό βάρος του στην παγκόσμια Ιστορία της Τέχνης. Τι θα είχε συμβεί ωστόσο αν δεν ήταν αυτός αλλά κάποιος άλλος; Πως θα βοηθούσε ώστε να συγκροτήσουν οι νέοι ειδικά άνθρωποι, κριτήρια που θα τους επιτρέπουν να ξεχωρίσουν το «έργο» του τσίρκου από εκείνο στο Εθνικό θέατρο;
Η λαθεμένη διευθυντική παρέμβαση που έστω και εκ των υστέρων διορθώθηκε, ανοίγοντας ένα πρόβλημα, αποκαλύπτει πέρα από αυτό που αναδείχτηκε, ένα δεύτερο που η επισήμανσή του έχει για μας ακόμα μεγαλύτερη σημασία.
Αυτό είναι η ανάγκη να στερεωθεί και απλωθεί στο σχολείο η Καλλιτεχνική Εκπαίδευση. Είναι η Καλλιτεχνική Παιδεία που θα επιτρέψει τη βαθύτερη προσέγγιση και αληθινή πρόσληψη των αξιών κάθε έργου τέχνης, ανεξάρτητα από το θέμα στο οποίο αναφέρεται ή που προσχηματικά χρησιμοποιεί για να προβάλει αυτές τις αξίες.
|
