|
Αξίες και στόχοι στην Καλλιτεχνική Παιδεία |
|
|
|
20.09.08 |
|
Σελίδα 1 από 8
Βρισκόμαστε σε μια κατάσταση βαθιάς πολιτικής δυσκολίας. Απειλείται η
Καλλιτεχνική Εκπαίδευση. Αυτή η κατάσταση επεκτείνεται με ταχύ ρυθμό,
είναι επομένως σημαντικό να συνεργασθούν όλοι όσοι ασχολούνται με την
εκπαίδευση στην τέχνη και το design.
 Αναμφίβολα υπάρχουν πολύ διαφορετικές γνώμες ανάμεσα σε όσους δουλεύουν για την τέχνη (δηλ. τους καλλιτέχνες, τους κριτικούς, όσους ασχολούνται με τις εφαρμοσμένες τέχνες κ.λπ.). Σε πολλά Ιδρύματα αυτοί οι κλάδοι διαχωρίζονται σε τέτοιο βαθμό, που θα έλεγε κανείς ότι είναι ξεχωριστοί κλάδοι. Εάν δούμε την κατάστασή μας στις τέχνες με πολιτικό μάτι πρέπει να παραδεχτούμε ότι υπάρχουν περισσότερες ομοιότητες, παρά διαφορές, ανάμεσα σε αυτούς τους κλάδους, και ότι ο άνθρωπος που δεν ανήκει στον «κόσμο της τέχνης» θεωρεί ότι έχουν όλοι το ίδιο αντικείμενο. Μολονότι εμείς που ανήκουμε στον κόσμο της τέχνης συχνά διαφωνούμε μεταξύ μας, είμαστε ευαίσθητοι στις εξωτερικές επιθέσεις.
Όταν οι λευκοί άποικοι κέρδιζαν έδαφος στην Αμερική ήταν αρκετά οξυδερκείς, ώστε να διαλέγουν την κατάλληλη στιγμή για να επιτίθενται στους Ινδιάνους της Β. Αμερικής. Νομίζω πως και οι Ινδιάνοι το ήξεραν αυτό εξ ίσου καλά. Ποιο είναι λοιπόν το πρόβλημα μας; Στις Δυτικές χώρες, ειδικά στις προηγμένες βιομηχανικά χώρες καταβλήθηκε έντονη προσπάθεια να υψωθεί το βιοτικό επίπεδο. Στη διάρκεια αυτής της διαδικασίας δεν δόθηκε αρκετή σημασία στην ποιότητα αυτού του επιπέδου. Ωστόσο πρέπει να παραδεχτούμε ότι υπάρχουν μερικές πλευρές της τέχνης και του design που επηρεάζουν ουσιαστικά αυτό το βιοτικό επίπεδο. Η κυριότερη συμβολή της διδασκαλίας της τέχνης και του design αφορά την ποιότητα της ζωής των ανθρώπων. Στην Αγγλία αυτή τη στιγμή έχουμε μια κυβέρνηση που έχει ως κύριο μέλημά της την οικονομική ανάκαμψη. Και όπως ξέρετε η Αγγλία αντιμετωπίζει σοβαρές οικονομικές δυσκολίες. Όταν μια χώρα βρίσκεται σε αυτήν την κατάσταση η ευθύνη συνήθως αποδίδεται σε κάποιον και αυτός που θεωρείται κατά κανόνα πάντοτε υπεύθυνος, φαίνεται να είναι η εκπαίδευση. Στην Αγγλία το σύστημα φαίνεται να θεωρεί ότι το πιο κατάλληλο εκπαιδευτικό σύστημα είναι αυτό που η κύρια κατεύθυνσή του είναι να προετοιμάζει τους νέους ανθρώπους για να δουλέψουν στη βιομηχανία. Έτσι το σχολικό πρόγραμμα προσανατολίζεται προς τη βιομηχανική, τεχνολογική και προεπαγγελματική διαμόρφωση των μαθητών.
Όταν υιοθετηθεί αυτός ο προσανατολισμός της εκπαίδευσης, ο πρώτος που πλήττεται είναι ο ουμανιστικός προσανατολισμός. Η τέχνη και το design φαίνονται να είναι οι περιττές πολυτέλειες της εκπαίδευσης. Διαπιστώνουμε ότι υπάρχει ένα είδος σύγκρουσης ανάμεσα στις δύο πλευρές της εκπαίδευσης δηλ. την τεχνική εκπαίδευση και την ουμανιστική εκπαίδευση. Σ’ αυτήν την περίπτωση, η τέχνη πληρώνει τα σπασμένα. Το θέμα δεν αφορά τη θέση της τέχνης στην εκπαίδευση, γιατί η τέχνη δεν χάνει τη θέση της στην εκπαίδευση. Κατά τη γνώμη μου, το ζήτημα δεν είναι να επιλέξουμε ένα από τα δύο εκπαιδευτικά προγράμματα το τεχνολογικό ή το ουμανιστικό. Δεν με εκπλήσσει το γεγονός ότι τίθεται το ερώτημα: «ποια είναι η αξία των μαθημάτων της Καλλιτεχνικής Αγωγής;» Γιατί τα μαθήματα στοιχίζουν χρήματα, καταναλίσκουν χρόνο και ένα πρόβλημα θα μπορούσε να είναι: «Ποια είναι η αντίστοιχη αξία των μαθημάτων για τα χρήματα που ξοδεύονται;». Εάν πρέπει να υποστηρίζουμε τη θέση μας με επιχειρήματα θα πρέπει να διασαφηνίσουμε τις προθέσεις μας να θέσουμε ρεαλιστικούς στόχους και τέλος, οι σκοποί μας να έχουν συνοχή.
|
