|
Οι σύγχρονοι προβληματισμοί του μαθήματος των καλλιτεχνικών στο Γυμνάσιο - Εισαγωγή |
|
|
|
21.09.08 |
|
Σελίδα 1 από 5
Ο εκρηκτικός ρυθμός εξέλιξης που ακολουθήθηκε στον αιώνα μας, σε όλες
τις ανθρώπινες δραστηριότητες είχε σαν συνέπεια να δημιουργηθούν νέες
αξίες στην τέχνη και τα παιδαγωγικά που είναι οι δύο αφετηρίες απ’ όπου
ξεκινάει η δουλειά μας, εξίσου και οι δύο απαραίτητες.
Και από τους δύο αυτούς χώρους μελετήθηκε και εκτιμήθηκε η καλλιτεχνική-εικαστική απασχόληση του παιδιού, για την ψυχοπνευματική και αισθητική του ανάπτυξη.
Από το 1950 περίπου, σε πολλές χώρες άρχισε να γενικεύεται ένα ιδιαίτερο ενδιαφέρον προς αυτό το μάθημα. Οι μελέτες γύρω από αυτό άρχισαν να πληθαίνουν και ήταν μελέτες ψυχοπαιδαγωγών, θεωρητικών της Τέχνης και καλλιτεχνών. Δημιουργήθηκαν για εξυπηρέτηση των καθηγητών του μαθήματος ειδικά κέντρα που τους παρέχουν κάθε είδους πληροφόρηση ή βιβλιογραφία που αφορά αυτό το μάθημα. Στην άλλη αφετηρία της δουλειάς μας τα παιδαγωγικά, οι ψυχοπαιδαγωγοί σήμερα στο σύνολό τους προωθούν μεθόδους αντιαυταρχικές και παιδοκεντρικές για όλη την εκπαίδευση και φυσικά και την καλλιτεχνική. Γιατί δεν τις επιβάλλουν μόνο οι καιροί ή γιατί έτσι δημιουργούνται υγιέστερα ψυχικά άτομα κ.λπ. αλλά και γιατί αποδείχτηκε ότι είναι και οι πιο γόνιμες εκπαιδευτικές μέθοδοι.
Σ’ αυτόν τον παιδαγωγικό χώρο για την Καλλιτεχνική Εκπαίδευση υπάρχουν τρεις μέθοδοι. Η πρώτη είναι της δημιουργικής απασχόλησης που χρησιμοποιείται κυρίως στη μικρή ηλικία. Η δεύτερη της ερευνητικής μάθησης που εφαρμόζεται κυρίως στα Λύκεια, και η τρίτη του δημιουργικού παιχνιδιού. Για το εικαστικό παιχνίδι επειδή βρίσκεται στο χώρο που εργαζόμαστε περισσότερο, θα περιγράψω αναλυτικότερα τις βασικές τους αρχές.
Στη μέθοδο του δημιουργικού παιχνιδιού:
1. Επιδιώκουμε τη γνώση αντίθετα από το δρόμο που ακολουθεί η από καθέδρας διδασκαλία.
2. Δεχόμαστε ότι η ειδική αίσθηση του χρώματος, του φωτός του χώρου, του σχεδίου των αναλογιών και λοιπών χαρακτηριστικών της τέχνης είναι έμφυτα στα παιδιά, γι’ αυτό κάθε διδασκαλία τους στο Γυμνάσιο μόνο σύγχυση και αποπροσανατολισμό μπορεί να φέρει εφόσον μάλιστα και όλα αυτά το παιδί τα χρησιμοποιεί, όπως του χρειάζονται, για να εκφραστεί.
3.Σεβόμαστε απόλυτα την εξέλιξη της οπτικής αντίληψης και τη δεχόμαστε σαν την κυριότερη εκφραστική ρίζα του ανθρώπου.
4. Αφήνουμε περιθώρια για να δημιουργηθεί μια απεριόριστη οπτική επικοινωνία δίχως να επιμένουμε σε ορισμένες τεχνικές, εάν δεν ενθουσιάζουν τους μαθητές μας. Το παιδί και ο έφηβος χρησιμοποιεί την τέχνη για να υλοποιήσει έννοιες, για να εκτονωθεί ψυχικά και να έρθει σε επικοινωνία με το περιβάλλον του εκφράζοντας έντονα τις απόψεις του. Γι’ αυτό καλλιεργείται, προβληματίζεται έντονα και εκτονώνεται ψυχικά μέσα από την Τέχνη.
5. Δεχόμαστε το παιδί σαν μοναδική και αναντικατάστατη περίπτωση εκφραστικής δύναμης και αυτό είναι κάτι που γρήγορα διαπιστώνεται αν λειτουργεί αυτή η μέθοδος σωστά. Η τέχνη του παιδιού χαρακτηρίζεται από ειλικρίνεια, βαθύτερη αλήθεια και καθαρότητα μηνυμάτων.
6. Δεν δεχόμαστε ότι υπάρχει σε κανένα παιδί εκφραστική αδυναμία και όπου διαπιστώνεται ότι υπάρχει σε μεγάλη μάλιστα κλίμακα, τότε αναζητάμε να βρεθεί η αιτία, που είναι οι διάφορες αναστολές τις οποίες εύκολα καταπολεμά αυτή η μέθοδος.
7. Δεχόμαστε μια μεγάλη διαφορά ευχέρειας, που μπορεί να υπάρχει από παιδί σε παιδί, αν δεν του έχουν δημιουργηθεί εκφραστικά κενά. Αυτό όμως δεν χαρακτηρίζει ποιοτική διαφορά τέχνης. Είναι εκφραστική διαφορά ή διαφορά προσωπικότητας.
|