|
Η Τέχνη πέρα από ευαισθησία είναι μυαλό και γνώσεις |
|
|
|
21.09.08 |
|
Σελίδα 1 από 2
Είναι κοινός τόπος να πούμε πως στην Ελλάδα η Παιδεία είναι
υποβαθμισμένη. Στον τόπο μας, υπάρχει διάχυτη η γνώμη, ότι η Τέχνη
είναι ένστικτο και ευαισθησία. Λίγοι Έλληνες έχουν συνειδητοποιήσει,
πως η Τέχνη πέρα από ευαισθησία είναι μυαλό και γνώσεις.
 Πως η Τέχνη έχει μια γλώσσα αυτόνομη, παράλληλη προς τη γλώσσα του λόγου, με τη δικιά της γραμματική, με το δικό της συντακτικό. Πως έχει τις ίδιες δυνατότητες «παιδείας» εξ ίσου σημαντικές με αυτές του λόγου. Αυτή η έλλειψη παιδείας ενός λαού τόσο προικισμένου και τόσο αβοήθητου, την αισθάνομαι χρόνια τώρα σαν καλλιτέχνης. Θυμάμαι πόσο με προβληματίσανε οι φιλότιμες προσπάθειες μιας προοδευτικής Ομάδας Τέχνης να έρθει σε επαφή με τους εργάτες, οργανώνοντας εκθέσεις σε εργοστάσια. Είμαι ένας από εκείνους που βρεθήκαμε κάποια μέρα στην ΙΖΟΛΑ. Εμείς οι καλλιτέχνες από τη μια, με τα μπλουτζίν της δουλειάς, και οι εργάτες από την άλλη με τα καλά τους φυσικά. Καλοπροαίρετοι και αμήχανοι όλοι, εμείς κυριολεκτικά «κρεμασμένοι» στους τοίχους, και εκείνοι να μη ξέρουν τι να μας κάνουν. Να μας αφήσουν εκεί, ή να μας ξεκρεμάσουν. Αυτή η έλλειψη επαφής έμεινε χαραγμένη στη συνείδησή μου.
 Με παίδεψε χρόνια και όταν μου δόθηκε η ευκαιρία να δημιουργήσω ένα εργαστήρι Τέχνης, οι πρώτοι μαθητές του, φρόντισα να είναι ενήλικες. Ήξερα πως κάποια στιγμή, αυτοί οι άνθρωποι, με τις γνώσεις τους, θα επηρεάζανε το περιβάλλον τους, την πόλη τους, γιατί όχι και όλη την Ελλάδα. Τώρα που περάσανε έξι χρόνια μέσα από τους δικούς μου προβληματισμούς, αλλά και άλλων χωρών που γνώρισα σε συνέδρια της INSEA και πέρα από το εργαστήρι της Χαλκίδας για το οποίο θα σας μιλήσω σε λίγο, θα ήθελα μαζί να συζητήσουμε, γι’ αυτόν το χώρο της εσωσχολικής παιδείας, τον κατά την γνώμη μου εξ ίσου σημαντικό με τον της εξωσχολικής, αν θέλουμε κάτι να γίνει στην Ελλάδα. Ξέρετε πως ξεκινάει μια μόδα εργαστηρίων Τέχνης στον τόπο μας, η οποία είναι επικίνδυνη και την οποία θα πρέπει να προλάβουμε. Αφήνω στην άκρη τα Ν.Ε.Λ.Ε. που ειδικά στον εικαστικό χώρο τα θεωρώ αποτυχημένα. Ξεκινούν διάφοροι Δήμοι εργαστήρια σαν το δικό μας της Χαλκίδας. Με ποιους δασκάλους; Τι θα διδάξουν; Σε τι κτίρια; Με ποια υλικοτεχνική υποδομή; Ετοίμασα ένα μικρό κείμενο για το Υφυπουργείο Νέας Γενιάς, με τη γνώμη μου για το πως μπορεί να δημιουργηθεί ένα εικαστικό εργαστήρι. Και λοιπόν; Πιστεύω πως μόνο η ομαδική δουλειά φέρνει αποτελέσματα. Πρέπει το κράτος να ενεργοποιηθεί και στη συνέχεια το κράτος να ενεργοποιήσει τους Δήμους και τις Κοινότητες.
 Μέσα από την INSEA γνώρισα τις προσπάθειες άλλων χωρών. Μια από αυτές η μικρή αλλά θαυματουργή Ολλανδία. Ας δημιουργηθεί στην αρχή μια ομάδα εργασίας, από Έλληνες και ξένους ειδικούς για τα προβλήματα της Καλλιτεχνικής Παιδείας, που θα ενώσουν τις γνώμες και τις εμπειρίες τους. Στη συνέχεια ας δημιουργηθεί ένας υπεύθυνος κρατικός φορέας, ο οποίος θα συνεργαστεί με τις Σχολές Καλών Τεχνών και όλους όσους ενδιαφέρονται για την Καλλιτεχνική Παιδεία. Ας δοθούν υποτροφίες σε καλλιτέχνες για ειδίκευση στην Καλλιτεχνική Παιδεία. Ας οργανωθούν σεμινάρια για εκείνους που είναι ήδη δάσκαλοι. Ας ενωθεί η εξωσχολική με την εσωσχολική παιδεία. Γιατί τα παιδιά της Χαλκίδας να λένε τόσο συχνά πως έπρεπε όλες οι μέρες της εβδομάδας να είναι Παρασκευή, επειδή εκείνη την ημέρα έρχονται στο εργαστήρι. Ας μη ξεχνάμε ότι δεν είναι πολύς καιρός που το ΚΕΜΕ ζήτησε από τους φιλόλογους των Γυμνασίων, όταν ο χρόνος τους δεν επαρκεί για να καλύψουν την ύλη τους, να διδάξουν μεν τι έκανε ο τάδε Γερμανός αυτοκράτορας στον τάδε πόλεμο, να παραλείψουν όμως ποια είναι η Αναγέννηση, ποιος ο DAVINCI και ποιος ο Μιχαήλ Άγγελος. Προσθέστε και τους 210 διορισμένους καθηγητές της Καλλιτεχνικής Παιδείας στα 3.000 Γυμνάσια-Λύκεια και βγάλτε το αποτέλεσμα.
|
