|
21.09.08 |
Περισσότερο καλά από πολλά άρθρα και από άλλα σχετικά «συνδικαλιστικού»
χαρακτήρα κείμενα, την πραγματική εικόνα στην εκπαίδευση των
Καλλιτεχνικών την αποδίδουν μια σειρά γράμματα που στάλθηκαν στην Ένωσή
μας από συναδέλφους εκπαιδευτικούς.
Πιο άμεσα, πιο ζωντανά και αυθόρμητα, υποδηλώνουν χαρακτηριστικά όχι μόνο το πλαίσιο των τόσων και τόσων δυσκολιών που συναντούμε αλλά και την επιμονή και τον ενθουσιασμό για δουλειά των εκπαιδευτικών καλλιτεχνών. Η δημοσίευσή τους ελπίζουμε να επηρεάσει περισσότερο τους αρμόδιους απ’ όσο τα υπομνήματα και οι δικές μας διαμαρτυρίες. Έτσι κι αλλιώς αισθανόμαστε την ανάγκη να πούμε πως συμμεριζόμαστε απόλυτα τους συναδέλφους μας και ευχαρίστως δημοσιεύουμε τις επιστολές τους.
ΡΕΘΥΜΝΟ
Με την πείρα που απόκτησα στο Μόναχο τα τέσσερα χρόνια που δίδαξα σε ελληνικά σχολεία εκεί, πίστεψα πως το καλλιτεχνικό μάθημα στην Ελλάδα είναι μια υπόθεση πέρα για πέρα λάθος. Είδα τον τρόπο που διδάσκεται το μάθημα. Είδα τα εργαστήρια. Είδα τις εργασίες των μαθητών, είδα τα προγράμματα και τη χαρά των παιδιών για δημιουργία.
Γύρισα το 1982 γεμάτος όνειρα να γκρεμίσω και να φτιάξω. Προσπάθησα στα ανύπαρκτα προγράμματα να φτιάξω δικό μου πρόγραμμα κατά τα γερμανικά πρότυπα. Έβαζα στην Α΄ τάξη διάφορες κατασκευές κουκλοθέατρο — δημιουργίες από πηλό, τυπώματα με φελλό, πατάτα και άλλα απλά υλικά, ζωγραφική με χρώματα. Στη Β΄ τάξη δίδαξα θέατρο από Ιστορία θεάτρου, κατασκευή θεατρικού μύθου -(σεναρίου) μέχρι σκηνικά και ανέβασμα θεατρικών κομματιών - στη Γ΄ τάξη έβαζα επεμβάσεις στο χώρο (περιβάλλον). Αρχιτεκτονικές λύσεις από τα παιδιά για το άμεσο περιβάλλον με σχέδια για σχολείο όπως αυτά το θέλουν και δικών τους σπιτιών από σχεδιασμό μέχρι κατασκευή σε μακέτα.
Όλα αυτά βέβαια σκόνταφταν α) στο μονόωρο μάθημα β) στην απόλυτη έλλειψη υποδομής (καλλιτεχνικής από το Νηπιαγωγείο το Δημοτικό και το σπίτι), γ) στο βαρύ φόρτωμα των παιδιών από τα άλλα μαθήματα. Παρ’ όλα τα εμπόδια, με τον ενθουσιασμό των παιδιών φτιάξαμε ένα εγκαταλελειμμένο υπόγειο του σχολείου σε μια πρότυπη αίθουσα για καλλιτεχνικά μαθήματα με 30 καβαλέτα με ατομικά σκαμνάκια για σχέδιο, με ειδικούς μεγάλους πάγκους για σχέδιο και πηλό, ειδικό φωτισμό.
Όλα αυτά έγιναν με προσωπική εργασία εκατοντάδων ωρών δικών μου και μερικών φιλότιμων παιδιών. Αφού έφτιαξα το μεγάλο μου όνειρο, αυτήν την αίθουσα ζωγραφικής, ζητώ τώρα και δυο χρόνια από διάφορους φορείς ένα φούρνο κεραμικής που κοστίζει γύρω στις 200.000. Τίποτα. Ζητώ ένα τρόπο να αγοράσω από το Μουσείο διάφορα εκμαγεία για να δείξω στα παιδιά και κάτι εκτός από τον Μέγα Αλέξανδρο του Φαληρέα που δόθηκε επί χούντας σ’ όλα τα σχολεία. Η απάντηση! Τίποτα. Αλλά το αποκορύφωμα της κατάστασης είναι ότι φέτος στην αρχή της σχολικής χρονιάς με κάλεσε ο επιθεωρητής (εγώ έτσι συνεχίζω να τους λέω) και μου είπε ότι η αίθουσα που έφτιαξα πρέπει να παραχωρηθεί στο Λύκειο για δέσμες. Του είπα.. — μα με ποιο δικαίωμα; εγώ δεν σας επιτρέπω... η απάντηση του ήταν: Εδώ κύριε Θεοδοσάκη δεν έχουνε αίθουσα τα παιδιά να κάνουν Μαθηματικά και Χημεία και θάχουμε τέτοιες πολυτέλειες! Αίθουσα καλλιτεχνικών! Έπειτα αυτό είναι απόφαση (δηλαδή διαταγή).
Τώρα προς το παρόν για φέτος κάνω μάθημα και εγώ και όταν έχω κενά γίνονται άλλα μαθήματα. Όμως από του χρόνου πολλαπλασιάζονται οι κτηριακές ανάγκες και πολύ φοβάμαι ότι και το ίδιο το μάθημα θα είναι πολυτέλεια. Τι έχουν να πουν για αυτά το Υπουργείο Παιδείας, Νέας Γενιάς και το Υπουργείο Πολιτισμού;
Θεοδοσάκης Φρίξος
1ο Γυμνάσιο Ρεθύμνου
ΚΕΡΚΥΡΑ
Τον Απρίλη του 1984, στο Γαλλικό Ινστιτούτο Κέρκυρας η Μέση Εκπαίδευση Κέρκυρας, με τη συνεργασία του Ζωγράφου Καθηγητή Μ.Ε. οργάνωσε μαθητική έκθεση ζωγραφικής. Παρουσιάστηκαν έργα από τέσσερα Γυμνάσια της πόλης. Των Α΄, Γ΄, Δ΄, Ε΄ Γυμνασίων. Η έκθεση έμεινε ανοιχτή 8 μέρες και την επισκέφτηκαν: Πολλοί μαθητές, ΜΟΝΟ μια Γυμνασιάρχης, η κα Σκανδάλη του 4ου Γυμνασίου, κανείς από τον υπόλοιπο χώρο της Μ. Εκπαίδευσης, κανένας κοινωνικός παράγοντας, κανένα Προεδρείο Γονέων - Κηδεμόνων, και ένας κληρικός, ένας ερασιτέχνης ζωγράφος, δυο, τρεις γονείς και κηδεμόνες. Μέσα σ’ αυτήν τη φριχτή μοναξιά της νεότητας, δικαιολογημένα ντρέπεται κάθε σκεπτόμενος άνθρωπος για τα χάλια της ελληνικής πραγματικότητας.
Δημητράτος Γιάννης
|
