|
Η αύξηση των οργανικών θέσεων και η διασπορά στα δημοτικά |
|
|
|
21.09.08 |
|
Σελίδα 2 από 2
Αλλά αν κάτι τέτοιο συμβαίνει, τότε στην πραγματικότητα δεν πρόκειται για μια ρύθμιση που θα’ πρεπε να ικανοποιεί οποιονδήποτε, αλλά για μια ρύθμιση που θα οριστικοποιήσει – πέρα από τις προθέσεις – το γενικό βάλτωμα της εκπαίδευσης στην Τέχνη.
Είναι αλήθεια πως επιθυμία όλου του καλλιτεχνικού κόσμου, θα ήταν η αισθητική και καλλιτεχνική αγωγή των μαθητών να γίνεται όσο το δυνατό πιο συστηματικά και υπεύθυνα απ' τα πρώτα τους κιόλας βήματα, όχι μόνο από το Δημοτικό σχολείο αλλά κι από το νηπιαγωγείο ακόμα.
Δεν χωρά αμφιβολία, πως κάτι τέτοιο, αν ήταν δυνατό, θα δημιουργούσε τις πιο καλές προϋποθέσεις για να στερεωθεί η αγάπη των παιδιών στις εικαστικές τέχνες και στο καλλιτεχνικό δημιούργημα, για να αναπτυχθούν οι δημιουργικές τους ροπές και για να εμπεδωθούν πολύ καλύτερα στη συνέχεια οι καλλιτεχνικές γνώσεις.
Αν όμως είναι επιθυμία του καλλιτεχνικού κόσμου και ανάγκη για την παιδεία μας να υλοποιηθεί κάποτε ένας τέτοιος προσανατολισμός, εξίσου και μεγαλύτερη από πολλές απόψεις ανάγκη αποτελεί η πραγματική επάνδρωση της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, η πραγματική κατοχύρωση και ανάπτυξη της καλλιτεχνικής παιδείας στη Μέση Εκπαίδευση. Εκεί δηλαδή όπου ήδη, παρόλες τις συσσωρεμένες δυσκολίες, οι καλλιτέχνες καθηγητές έχουν αρχίσει με μεγάλες προσπάθειες να χτίζουν κάποιο οικοδόμημα, όπου παρά τα εμπόδια που η ίδια η πολιτεία έθεσε συχνά και μπροστά τους, παράγουν κιόλας ένα αξιόλογο έργο, διαμορφώνοντας επίπονα τις βάσεις της αισθητικής και καλλιτεχνικής αγωγής των παιδιών. Αν αυτό το δυναμικό, αντί να πολλαπλασιαστεί, αντί να ενισχυθεί, αντί να διευκολυνθεί στην διεκπεραίωση του έργου του στη Μ. Εκπαίδευση διασπαρθεί στα Δημοτικά σχολεία, αν οι δραστηριότητες των καθηγητών καλλιτεχνών κατακερματισθούν από Γυμνάσιο-Λύκειο σε Δημοτικό και τανάπαλι, τότε το παραγόμενο αυτό έργο θα ατονήσει αναπόφευκτα. Με τις τωρινές προϋποθέσεις, το να διδάσκουν οι καθηγητές-καλλιτέχνες στα Γυμνάσια και Δημοτικά σχολεία, πρακτικά σημαίνει να αρχίσουμε να γκρεμίζουμε ό,τι καταφέραμε να χτίσουμε στη Μέση Εκπαίδευση χωρίς να μπορούμε σε καμία περίπτωση στη Δημοτική Εκπαίδευση να προσφέρουμε ανάλογα πράγματα.
Γιατί αν ήδη στη Μέση Εκπαίδευση ο αριθμός των διδασκόντων-καλλιτεχνών είναι ασήμαντος (214 άτομα καλύπτουν σήμερα την Μ. Εκπαίδευση) και υπάρχουν επομένως εκεί μόνο από τη σκοπιά αυτή τεράστια κενά, πόσο μάλλον ασήμαντος μέλει να είναι για τη δημοτική εκπαίδευση ο αριθμός των διδασκόντων, και πόσο χειρότερη ποιότητα διδασκαλίας θα παρέχεται αν διδάσκουν ταυτόχρονα οι ίδιοι καλλιτέχνες κι εδώ κι εκεί. Είναι αδύνατο να υπάρξει ένας οποιοσδήποτε σωστός προγραμματισμός, αν ο εκπαιδευτικός τέχνης γίνει χίλια κομμάτια, τρέχοντας από το ένα Γυμνάσιο στο άλλο κι από το Λύκειο στο Δημοτικό.
Επομένως η λύση που προτείνεται για το Δημοτικό δεν μπορεί στις τωρινές συνθήκες παρά να απορριφθεί.
3. Η λύση που πραγματικά ανταποκρίνεται σήμερα στις ανάγκες της εκπαίδευσης, είναι ακριβώς να επανδρωθεί με το απαραίτητο καλλιτεχνικό δυναμικό το γρηγορότερο δυνατό η Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση και να δοθεί εκεί όλο το απαιτούμενο βάρος. Η βελτίωση της εκπαίδευσης στο Δημοτικό σχολείο είναι επιθυμητή και αναγκαία, αλλά χρειάζεται να δημιουργηθούν σίγουρα νωρίτερα προϋποθέσεις για κάποια στοιχειωδώς σοβαρή δουλειά.
Σήμερα η βελτίωση που μπορεί να γίνει εκεί περνάει μέσα από την επιμόρφωση των υποψήφιων δασκάλων, και μόνο στο μέλλον – όταν στ' αλήθεια θα υπάρχει το αναγκαίο καλλιτεχνικό δυναμικό – με την ευρεία πια είσοδο στο Δημοτικό σχολείο των εκπαιδευτικών τέχνης.
το Δ.Σ. της «ΕΝΩΣΗΣ ΚΑΘΗΓΗΤΩΝ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΙΚΩΝ ΜΑΘΗΜΑΤΩΝ Μ.Ε.»
|
