|
Η πολιτιστική μας πραγματικότητα |
|
|
|
22.12.06 |
Η μορφωτική και πολιτιστική πολιτική δεν μπορεί να μετριέται με το πόσες (συνήθως καλοκαιρινές) εκδηλώσεις, υψηλής ή όχι ποιότητας, προγραμματίζουν και πραγματοποιούν τα αρμόδια υπουργεία στο Ηρώδειο, το Λυκαβηττό ή αλλού. Ούτε με το πόσες πολιτιστικές γιορτές και πανηγύρια, γίνονται κάθε χρόνο σε αναρίθμητες πολιτείες και χωριά της χώρας, προς τέρψιν του καταπυρπολημένου από το θερινό καύσωνα κοινού και με κύριο μάλλον σκοπό την ενδυνάμωση του ξένου και εγχώριου τουρισμού.
Τα μορφωτικά και πολιτιστικά μας πράγματα, σφραγίζονται ακόμα
περισσότερο και με πολύ βαθύτερα και εντονότερα σημάδια, απ' τα
δισεκατομμύρια που σκορπίζονται για τα ποδοσφαιρικά πόδια, απ' την
κατευθυνόμενη «κουλτούρα» βαρβαρικών εκδηλώσεων υποστήριξης των ανομιών
της μιας ή άλλης ΠΑΕ, και από άλλα παρόμοια και συναφή, που παιδαγωγούν
(τρόπος του λέγειν) και κατευθύνουν ανάλογα τη νεολαία.
Για τούτα και για κείνα διατίθενται -για την ακρίβεια σπαταλώνται-
χωρίς φειδώ, απίθανοι πόροι και χώροι, που ούτε να τα ονειρεύεται
μπορεί η εκπαίδευση στο σύνολό της. Αυτή που με βασανιστικές αθόρυβες
και σιωπηρές προσπάθειες, χωρίς μέσα και χωρίς καμιά ουσιαστική
στήριξη, διαμορφώνει καθημερινά τη μαθητική προσωπικότητα και έχει
σκοπό να θεμελιώσει τις αξίες του αυριανού πολίτη. Και που αναπόσπαστο
κομμάτι της, αποτελεί η Καλλιτεχνική Εκπαίδευση, παραπεταμένη αυτή και
ασφυκτικά περιορισμένη, περιθώριο του περιθωρίου, στη συνολική
πολιτιστική μας πραγματικότητα.
Απ' αυτό το περιθώριο, απ' το καβούκι των σχολικών γκέτο - έβγαλε φέτος
με δύναμη τον εκπαιδευτικό και τον έφερε στο προσκήνιο της κοινωνικής
και πολιτικής ζωής η μεγάλη απεργία στις εξετάσεις.
Μαζί, βγήκε στο προσκήνιο, στο δρόμο, στις διαδηλώσεις και πορείες και
ο εκπαιδευτικός τέχνης. Για να υποστηρίξει μαζί με όλους τους
εκπαιδευτικούς την ανάγκη μιας άλλης πολιτικής για την εκπαίδευση, για
να υπογραμμίσει με τη δημόσια παρουσία του την ανάγκη μιας άλλης
πολιτικής για την Καλλιτεχνική Εκπαίδευση, για να φωνάξει πως η
καλλιτεχνική παιδεία δεν είναι πολυτέλεια, αλλά ανάγκη.
Αν οι κάθε είδους «πολιτιστικές» εκδηλώσεις που οργανώνει, χρηματοδοτεί
ή υποστηρίζει το κράτος, αποτελούν «επένδυση» που αποφέρει συνάλλαγμα ή
άλλα κέρδη, η ενίσχυση της δουλειάς υποδομής που γίνεται στο σχολείο
και η οποία απαιτεί ασύγκριτα λιγότερες δαπάνες, αποτελεί ακόμα πιο
μεγάλη επένδυση, τη μόνη πραγματική επένδυση για το πολιτιστικό μας μέλλον.
η ενίσχυση της δουλειάς υποδομής που γίνεται στο σχολείο
και η οποία απαιτεί ασύγκριτα λιγότερες δαπάνες, αποτελεί ακόμα πιο
μεγάλη επένδυση, τη μόνη πραγματική επένδυση για το πολιτιστικό μας μέλλον. 
Αυτή την αλήθεια, πρέπει τώρα να τη διακηρύξουμε ακόμα πιο δυνατά.
ΕΙΚΑΣΤΙΚΗ ΠΑΙΔΕΙΑ Νο 5
ΕΤΟΣ 1988
|
