|
Θεωρία της μορφής και της μορφοπλαστικής διαδικασίας |
|
|
|
26.09.08 |
|
Σελίδα 10 από 10
 Και για να πούμε λίγα λόγια: αρκεί να κοιτάξουμε τα σχέδια. Τόσο το μπλε όσο και το κίτρινο και το κόκκινο καταλαμβάνουν πάνω στην περιφέρεια μια έκταση δύο τρίτων. Το υπόλοιπο ένα τρίτο κάθε φορά, δεν περιέχει το ένα από τα τρία χρώματα: μπλε ή κίτρινο ή κόκκινο. Το ένα τρίτο της περιφέρειας που είναι χωρίς μπλε βρίσκεται ανάμεσα στις κορυφώσεις του κίτρινου και του κόκκινου, το ένα τρίτο που δεν περιέχει κίτρινο ανάμεσα στις κορυφώσεις του μπλε και του κόκκινου, το ένα τρίτο χωρίς κόκκινο ανάμεσα στις κορυφώσεις του μπλε και του κίτρινου.. Επομένως, κάθε χρώμα, τη στιγμή που αγγίζει το σημείο της μεσουράνησής τους, είναι ελεύθερο από επιρροές από τα άλλα δύο γειτονικά χρώματα. Μπορώ λοιπόν να πω όχι μόνο ότι το κόκκινο δεν είναι πράσινο, αλλά και ότι δεν είναι ούτε μπλε ούτε κίτρινο αν και μπορεί να τείνει προς το μπλε και προς το κίτρινο. Και με όμοιο τρόπο το μπλε μπορεί βέβαια να εκτείνεται μέχρι το κόκκινο και μέχρι το κίτρινο, αλλά δεν θα μπορέσει ποτέ να αγγίξει τις κορυφώσεις αυτών των δύο σημείων, όπως το ίδιο συμβαίνει και με το κίτρινο, που επίσης τείνει προς το μπλε και προς το κόκκινο, αλλά που ποτέ δεν θα γίνει ούτε μπλε ούτε κόκκινο.
Αυτό είναι το σχέδιο που δίνει μορφή στις παραπάνω θέσεις, τις τόσο απλές όσο και ενδιαφέρουσες: θα μπορούσαμε να το ονομάσουμε η αλυσίδα της ολότητας.
 Κάθε χρώμα αρχίζει από την ανυπαρξία του, δηλαδή από την κορύφωση του διπλανού του χρώματος και αυξάνεται στην αρχή σιγά-σιγά και μετά ολοένα περισσότερο μέχρι να αγγίξει τη δική του αποκορύφωση. Έπειτα αρχίζει αργά να μειώνεται, μέχρι την εκμηδένισή του δηλαδή μέχρι την κορύφωση του άλλου χρώματος που βρίσκεται δίπλα του. Ώστε εάν εγώ δώσω σ’ αυτήν την αύξηση και ελάττωση τη νατουραλιστική μορφή ή εκείνη τη μορφή της ακρίβειας ή εκείνη της τεχνητής διάρθρωσης, το αποτέλεσμα αυτό παραμένει πάντα το ίδιο (όταν φυσικά η αρχή της προόδου είναι ακριβής).
 Αλλά υπάρχει ακόμα κάτι: στο δίσκο τα χρώματα δεν ηχούν μονοφωνικά όπως θα μπορούσε να υποθέσει κανένας βλέποντας την αλυσίδα, αλλά σ’ ένα είδος συγχορδίας σε τρεις φωνές.
Αυτή η αναπαράσταση έγινε για να μας κάνει να δούμε την κίνηση σε τρεις φωνές και για να παρακολουθήσουμε την πρόοδό της. Σαν σύμφωνα με κάποιο κανόνα οι φωνές «μπαίνουν» η μια μετά την άλλη σε καθένα από τα τρία κύρια σημεία μεσουρανεί μια φωνή, μια άλλη αρχίζει σιγά να ηχεί και μια άλλη σβήνει. Αυτή τη νέα μορφή μπορούμε να την ονομάσουμε κανόνα του συνόλου.
|
