|
26.09.08 |
Ήταν ο τέταρτος χρόνος που δίδασκα σε Γυμνάσιο. Όπως πάντα στην αρχή
της σχολικής χρονιάς ειδικά για τα παιδιά της Α΄ Γυμνασίου που έρχονται
απροετοίμαστα και με διαφορετική ιδέα για το μάθημα των καλλιτεχνικών,
έκανα ασκήσεις με γεωμετρικά σχήματα ώστε να μάθουν να χρησιμοποιούν τα
γεωμετρικά όργανα (χάρακα, τρίγωνα, διαβήτη).
Παίζοντας με τα χρώματα μέσα στις ίδιες ασκήσεις τα παιδιά μάθαιναν επίσης να ξεχωρίζουν και να χρησιμοποιούν τα θερμά και ψυχρά χρώματα.
 Εκείνη όμως τη χρονιά αντιμετώπισα την αντίδραση των μαθητών. Φάνηκαν να κουράστηκαν και μου ζήτησαν να ζωγραφίσουν «ελεύθερα» όπως ήταν μαθημένοι στο Δημοτικό. Τότε μου ήρθε η ιδέα του παραμυθιού που θα εξασφάλιζε για μεγάλο χρονικό διάστημα θέματα τα οποία μπορούν να αποδοθούν με διάφορους τρόπους (με μαρκαδόρους-τέμπερες-παστέλ-κολλάζ κ.λπ.). Είπα λοιπόν στα παιδιά να γράψουν παραμύθια. Έγινε ψηφοφορία για τα καλύτερα, οι μαθητές χωρίστηκαν σε ομάδες και αρχίσαμε τη δουλειά.
Στην αρχή έγινε συζήτηση και παρουσιάστηκε άφθονο εποπτικό υλικό, από βιβλία επιλεγμένα για παιδιά που είχαν ζωγραφισθεί από καλλιτέχνες. Έτσι ώστε τα παιδιά να αποβάλλουν την έννοια της τυποποίησης και φωτογραφικής απεικόνισης του θέματος. Εκείνο που με δυσκόλεψε περισσότερο ήταν η σύνθεση και ειδικότερα η αξιοποίηση του χώρου του χαρτιού τους. (Τα παιδιά φοβούνται να γεμίσουν με χρώμα το χαρτί τους, έκαναν πολλά πράγματα αλλά ασύνδετα μεταξύ τους). Στην αρχή μάζευα τα ολοκληρωμένα έργα τους χωρίς να είναι και τα καλύτερα πάντοτε. Απλώς για να συνηθίσουν την ιδέα της συνθετικής ολότητας και ολοκλήρωσης της εικόνας. Έπειτα προσπάθησα δείχνοντάς τους εικόνες από βιβλία που αναφέρονται σε ζωγράφους του 20ου αιώνα, Έλληνες και ξένους και μιλώντας τους για τα διάφορα καλλιτεχνικά κινήματα (ιμπρεσιονισμός, φωβισμός, σουρρεαλισμός κ.λπ.) να τους βοηθήσω να καταλάβουν πως έχουν μπροστά τους απεριόριστο πεδίο για τη χρήση χρωμάτων και σχημάτων.
Έτσι ξέφυγαν από τη φωτογραφία. Παρ’ όλα αυτά τα αποτελέσματα δεν ήταν πάντα θετικά. Τα παραμύθια δουλεύτηκαν με πολύ κέφι και μεράκι απ’ τα παιδιά. Πολλές ζωγραφιές είναι απεικόνιση του άμεσου οικογενειακού περιβάλλοντος, δηλαδή ταπετσαρίες στους τοίχους, κάδρα, κουρτίνες με κλαριά κ.λπ. Στην έκθεση που κάναμε στο τέλος της σχολικής χρονιάς η δουλειά των παιδιών ενθουσίασε τους γονείς. Ο τότε Γυμνασιάρχης μου κ. Παν. Αθανασιάδης αποφάσισε να με βοηθήσει να τα εκδώσουμε. Έτσι άρχισε η Οδύσσειά μας. Τρέχαμε μαζί σε διάφορους εκδοτικούς οίκους οι οποίοι με πολύ ευγένεια αρνιόντουσαν να ρισκάρουν τα λεφτά τους σε μια παιδική δουλειά γιατί όλοι διέθεταν ένα σεβαστό επιτελείο καλλιτεχνών. Τελικά μετά από τρεις μήνες ο εκδοτικός οίκος ΔΩΡΙΚΟΣ αποφάσισε να τα εκδώσει αντί μιας χρηματικής αμοιβής στο σχολείο, με την οποία φτιάξαμε εργαστήριο ζωγραφικής. Τώρα το επεκτείνουμε και με εργαστήριο γλυπτικής και με μια μικρή καλλιτεχνική βιβλιοθήκη. Τα παραμύθια αυτά που γράφτηκαν και εικονογραφήθηκαν από παιδιά και απευθύνονται σε παιδιά είναι ένα δείγμα αξιοποίησης της δημιουργικής ικανότητας των παιδιών.
ΔΩΡΑ ΚΟΥΡΜΑΔΑ-ΤΣΙΓΩΝΙΑ
Γυμνάσιο Παιανίας
|
