|
Αξιολόγηση της επίδοσης του μαθητή στο μάθημα των καλλιτεχνικών |
|
|
|
26.09.08 |
|
Σελίδα 1 από 11
Η μελέτη αυτή αναφέρεται σε θεωρητικό κυρίως επίπεδο. Οι συνθήκες
διδασκαλίας των καλλιτεχνικών δεν επιτρέπουν προς το παρόν μια
αποτελεσματική μεθόδευση στην πράξη. Πέρα όμως από αυτήν τη σημερινή
αδυναμία, έχει διαπιστωθεί μεγάλη ανάγκη να ξεφύγουμε από τον
πρακτικισμό και να εμβαθύνουμε σ’ όλους τους τομείς της διδακτικής της
Εκπαίδευσης Τέχνης
Κατ’ αρχήν η έννοια Αξιολόγηση ορίζεται σαν τρόπος αναγνώρισης κάποιας αξίας. Όταν θέτουμε κάποιους σκοπούς σημαίνει ότι έχουμε θέσει και αντίστοιχες αξίες (το τι είναι αξία γενικά, το μελετά ο αξιολογικός κλάδος της φιλοσοφίας). Έτσι Αξιοθεσία έχουμε π.χ. στην αισθητική, θέτοντας σαν κριτήριο (αξία) το ωραίο, στην οικονομία, με κριτήριο (αξία) το κέρδος κ.τ.λ. Αξιολόγηση της επίδοσης του μαθητή είναι η αναγνώριση θετικής ή αρνητικής αξίας στο αποτέλεσμα του έργου της εκπαίδευσης πάνω στο μαθητή. Έχει δηλαδή ευρύτερη σημασία από τις έννοιες «μέτρηση», «εξέταση», «εκτίμηση» που από αυτές αντλεί και χρησιμοποιεί τις πληροφορίες τους. ΣΤΟ σχολείο δεν αξιολογούμε μόνο το μαθητή. Μπορούμε να αξιολογήσουμε την ύλη, τον καθηγητή, την εκπαίδευση κ.τ.λ. Σύμφωνα με το μοντέλο του BLOOM χωρίζουμε την Αξιολόγηση σε 3 είδη: α) Διαγνωστική, π.χ. στην αρχή της σχολικής χρονιάς. Μας βοηθάει να επιλέξουμε τη μέθοδο και το επίπεδο της διδασκαλίας μας για να μην ξεκινήσουν οι μαθητές με άνισα εφόδια, β) Διαμορφωτική (Σταδιακή). Μας βοηθάει στην ανατροφοδότηση της μεθόδου (ανατροφοδότηση Feed Back = ενίσχυση μέσω ενός αποτελέσματος) και γ) Τελική, που εδώ π.χ. επιλέγουμε κατατάσσουμε ή απορρίπτουμε την ύλη, τη μέθοδο και την επίδοση.
Η Αξιολόγηση είναι στενά δεμένη με όλη τη Διαδικασία Διδασκαλίας, (δηλαδή: προηγούμενες γνώσεις, αποφάσεις για στόχους, επιλογή μεθόδων και μέσων, σχεδιασμός, εκτέλεση, αξιολόγηση). Ας εξειδικεύσουμε τώρα την αξιολόγηση στο μάθημα των καλλιτεχνικών. Ξεκινάμε από τους Στόχους. Λίγο ή πολύ είναι σε όλους μας γνωστοί με τη μορφή: ανάπτυξη της δημιουργικής φαντασίας, της κρίσης, της πρωτοβουλίας, της συνεργατικότητας, της απόκτησης ποιότητας στο γούστο, της καλλιέργειας του συναισθήματος, του θαυμασμού για το ωραίο κ.τ.λ. Με αυτήν όμως τη μορφή, η στοχοθέτηση έχει ένα μεγάλο μειονέκτημα, είναι γενική και αόριστη και μας βοηθάει ελάχιστα στον προγραμματισμό της διδασκαλίας μας.
Ο Brent Wilson (Αμερικανός Καθηγητής της Εκπαίδευσης Τέχνης) προτείνει τον ακόλουθο Συνοπτικό Πίνακα Στόχων που χωρίζεται α) στα Περιεχόμενα της διδασκαλίας και β) στις Αναμενόμενες Συμπεριφορές του μαθητή μετά από συγκεκριμένες μαθησιακές διαδικασίες.
Για να μπορέσουμε να χρησιμοποιήσουμε μια κοινή γλώσσα θα εξηγήσουμε αναλυτικά το νόημα όλων των πιο κάτω εννοιών και να δούμε έπειτα πως εφαρμόζονται όλα αυτά στην αξιολόγηση.
|