Άρθρα τεύχους

Αν πάρουμε στα σοβαρά τα λεγόμενα του κ. Π. Χριστοδουλίδη, η Ένωση δεν δικαιούται να έχει άποψη και να μιλάει για την... εισήγησή του, να κατατμηθεί η ΑΣΚΤ σε τρεις πρακτικά διαφορετικές σχολές. Δεν δικαιούται να εκφέρει γνώμη και να κρίνει τέτοιες προτάσεις, όπως εκείνη που ζητάει τη συμπίεση των εικαστικών σπουδών στο 1/3 της σχολής, ή εκείνη που θέλει τον εκπαιδευτικό τέχνης, «θεωρητικό» μεν, αλλά εικαστικά απαίδευτο. Για τέτοια θέματα, μόνο τα... «αρμόδια όργανα» μπορούν να έχουν άποψη!

Απ’ ό,τι ξέρουμε μόνο ο Πάπας εξακολουθεί να διεκδικεί το αλάθητο, αλλά φοβούμαστε πως κι αυτού οι αποφάσεις, στη σημερινή εποχή, υποβάλλονται σε κριτική. Αλλοίμονο αν οι θέσεις, οι απόψεις, οι προτάσεις ή οι αποφάσεις των «αρμόδιων οργάνων» φέρουν τη σφραγίδα της ορθότητας, από το γεγονός και μόνο ότι τις διατύπωσαν «αρμόδια όργανα». Και για να πούμε τη μαύρη αλήθεια, γιατί ένας «θεωρητικός», όπως είναι ο κ. Χριστοδουλίδης, σε σχέση με μας (που στο κάτω- κάτω είμαστε εικαστικοί καλλιτέχνες) είναι περισσότερο αρμόδιος να διατυπώνει προτάσεις για τα προβλήματα της εκπαίδευσης τέχνης;

Ο κ. Χριστοδουλίδης, εισηγητής των λαθεμένων προτάσεων της ΑΣΚΤ, δε φτάνει ότι δε μας αναγνωρίζει το δικαίωμα να έχουμε άποψη σε τόσο σημαντικά προβλήματα που αφορούν την εκπαίδευση τέχνης, δεν του αρκεί που αυτό το δικαίωμα το αναγνωρίζει μόνο στα «αρμόδια όργανα» (και ουσιαστικά στο άτομό του και σε μια μικρή ομάδα καθηγητών που βιάζονται να γράψουν ιστορία, «αναμορφώνοντας» προς το χειρότερο την ΑΣΚΤ), αλλά καταφεύγει και στην αχαρακτήριστη μέθοδο να «διαπιστώνει» και από πάνω ότι βλέπει στις δικές μας απόψεις «σκοπιμότητες» που «μόνο τη Δημοκρατία δεν εξυπηρετούν».

Να λοιπόν που ανακαλύφθηκαν και οι υπονομευτές της δημοκρατίας.

Πώς να χαρακτηρίσει κανείς αυτήν την καθόλου «αθώα» καθηγητική σπόντα; Προσφορά υπηρεσιών προς ανωτέρους, εμπάθεια, ανοησία, ή όλα μαζί;

Για την ακρίβεια εμείς, δεν αμφισβητήσαμε ποτέ το δικαίωμα της ΑΣΚΤ ή οποιουδήποτε αρμόδιου οργάνου να διαμορφώνει προτάσεις, να εισηγείται και να αποφασίζει για οτιδήποτε. Αλλά σε καμιά περίπτωση δεν σημαίνει αυτό ότι θα παραιτηθούμε από το αυτονόητο δικαίωμά μας να έχουμε και να διατυπώνουμε διαφορετική πιθανόν αντίληψη. Όπως βασικά διαφορετική αντίληψη για τις προτάσεις που υιοθέτησε η ΑΣΚΤ έχει επίσης κι ένας μεγάλος αριθμός καθηγητών και επιστημονικού προσωπικού της ίδιας της σχολής.

(Ας θυμίσουμε ότι η περίφημη πρόταση αναμόρφωσης της ΑΣΚΤ εγκρίθηκε με μια οριακή πλειοψηφία 23 σε σύνολο 44, κι απ’ αυτούς τους 23 ήδη ορισμένοι πέρασαν δημόσια σε διαφορετική θέση!)

Δεν είναι λοιπόν ότι εμείς ζητούμε να υποκαταστήσουμε τα «αρμόδια όργανα», αλλά ότι μερικοί που έχουν πολύ παρεξηγήσει (;) τι εστί δημοκρατία, απαιτούν με απίθανη αφέλεια να κλείσουμε το στόμα μας και να μην έχουμε γνώμη για θέματα που μας αφορούν.

Δικαίωμα γνώμης θα 'χουν μόνο εκείνοι που ανέλαβαν να σκέπτονται για λογαριασμό μας; Πόσο δημοκρατία ηχούν όλα τούτα!

Σκοπούς πράγματι έχουμε. Έχουμε σκοπό να συμβάλλουμε, ώστε η εκπαίδευση τέχνης να αναπτυχθεί αληθινά. Κάνουμε πολλές και βασανιστικές προσπάθειες για να εκπληρωθεί αυτός ο σκοπός και, παρά τις αναμφισβήτητες δυσκολίες που αντιμετωπίζουμε και τις οποίες μάλλον αγνοεί ή αδυνατεί να αντιληφθεί ο κ. Χριστοδουλίδης, πραγματοποιήσαμε στην κατεύθυνση αυτή συγκεκριμένα και ουσιαστικά βήματα. Επιτεύγματα –χωρίς υπερβολή– που η πρόταση της ΑΣΚΤ απειλεί να τινάξει στον αέρα, πηγαίνοντας πολύ πίσω την εκπαίδευση τέχνης στο όνομα της υποτιθέμενης ανανέωσης και του εκσυγχρονισμού λειτουργίας της ΑΣΚΤ. Αλλά αν μιλάμε για «σκοπιμότητες» κάπου αλλού σίγουρα πρέπει να τις αναζητήσουμε. Και δεν κρύβουμε την αμφιβολία μας για τη δήθεν ανυστεροβουλία όσων με τέτοια μέσα προσπαθούν να αποτρέψουν κάθε διάλογο για τα συγκεκριμένα προβλήματα.

Τώρα όσον αφορά τους χαρακτηρισμούς περί συντεχνιασμού, πνευματικής οκνηρίας, οπισθοδρομισμού, σκοπιμοτήτων που δεν εξυπηρετούν τη δημοκρατία κ.ά., που μας αποδίδει ο Π. Χριστοδουλίδης, δεν είναι τίποτε άλλο από το επίπεδο αντιπαράθεσης του καθηγητή, που καθόλου δεν διαφέρει από εκείνο ενός υβριστή. Και όταν τον προκαλούμε να απαντήσει, το αποφεύγει με επιμέλεια. Γιατί δεν έχει ουσιαστικά επιχειρήματα. Γιατί τα «επιχειρήματα» με τα οποία διαμόρφωσε τη διαβόητη εισήγησή του, είναι σκέτη φτώχεια. Η πενία επιχειρημάτων είναι μήπως απόδειξη κάποιας πνευματικής ευφορίας;

Δεν μας είπε τίποτε συγκεκριμένο επί της ουσίας ο κ. Χριστοδουλίδης. Το απέφυγε τόσο επίμονα, ώστε η ίδια η εφημερίδα, που φιλοξένησε την επιστολή του, χρειάστηκε να του υποδείξει σε υποσημείωση της: «Ελπίζουμε ο καθηγητής κ. Π. Χριστοδουλίδης να συμμετάσχει στο διάλογο - επί της ουσίας». Δεν έχουμε να πούμε τίποτε άλλο για το γραπτό του κ. καθηγητή. Η Ένωσή μας δεν πρόκειται να ικανοποιήσει τους ευσεβείς πόθους του, και δεν πρόκειται να μείνει αδιάφορη στα θέματα που αφορούν την εκπαίδευση τέχνης. Μπορούμε να διαβεβαιώσουμε επίσης από τις στήλες του περιοδικού μας οποιονδήποτε, ότι είμαστε ωστόσο πάντα ανοιχτοί κι επιδιώκουμε έναν ουσιαστικό διάλογο «επί της ουσίας», μ’ όλους τους ενδιαφερόμενους, για την εκπαίδευση τέχνης, φορείς. Αν μερικοί, αυτόκλητοι απόστολοι της αλήθειας, αρνούνται το διάλογο, ας μη πιστέψουν ότι μπορούν και να εμποδίσουν τη λειτουργία των διαφορετικών απόψεων.

<<Προηγούμενο - Επόμενο

[ Πίσω ]