|
Το εργαστήρι είναι θεμέλιο της εικαστικής σκέψης - Η αντίθετη άποψη στις προτάσεις της ΑΣΚΤ |
|
|
|
26.02.09 |
|
Σελίδα 2 από 4
Σήμερα έχουμε μπροστά μας μια πρόταση καλλιτεχνικής εκπαίδευσης που διαχωρίζει απόλυτα την καλλιτεχνική πρακτική και λειτουργία από κάποια «Θεωρία της Τέχνης» η οποία θα διδάσκεται σε καλλιτέχνες από μη καλλιτέχνες θεωρητικούς και θα διαμορφώνει θεωρητικούς καθηγητές που θα διδάσκουν όμως στους μαθητές τους την καλλιτεχνική δημιουργία.
Ίσως λοιπόν να έφτασε η ώρα να διευκρινίσουμε ένα πολύ σοβαρό θέμα:
 Ή με τον τρόπο αυτό προτείνεται έμμεσα ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ του μαθήματος με τη σημερινή δημιουργική μορφή του στη Μ. Ε. και η υποκατάστασή του από μια ιστορία του Πολιτισμού και της Τέχνης, που θα συνοδεύεται, ίσως, και από κάποια πρότυπα πρακτικών ασκήσεων για ανάλυση και εμπέδωση, οπότε πραγματικά οι καλλιτέχνες καθηγητές δεν είναι απαραίτητοι, 'Η ΗΡΘΕ Η ΩΡΑ ΝΑ ΕΞΗΓΗΣΟΥΜΕ ΚΑΛΟΠΙΣΤΑ ΤΙ ΕΝΝΟΟΥΜΕ ΕΜΕΙΣ ΟΙ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ ΟΤΑΝ ΜΙΛΑΜΕ ΓΙΑ ΘΕΩΡΙΑ ΤΗΣ ΤΕΧΝΗΣ, ποια είναι χρήσιμη για τις σπουδές μας, ποιοι είναι για μας οι μεγάλοι θεωρητικοί δάσκαλοι και ποιο το θεωρητικό πλαίσιο μέσα στο οποίο κινείται και αναπτύσσεται η τέχνη.
Θεωρία της τέχνης δεν είναι μία. Θεωρίες της Τέχνης είναι τόσες, όσες και οι ευτυχισμένες ιστορικές στιγμές κατά τις οποίες ο προβληματισμός ενός καλλιτεχνικού πυρήνα ή και ενός καλλιτέχνη απέναντι στα εσωτερικά προβλήματα της τέχνης, αποκτά ολοκληρωμένη μορφολογικά πραγμάτωση μέσα από το καλλιτεχνικό του έργο. Είναι η πνευματική δραστηριότητα τη στιγμή της καλλιτεχνικής δημιουργίας. Είναι η γένεση , η πηγή της δημιουργίας πίσω απ’ το ορατό μέρος του έργου, όπως λέει ο Κλέε. Τη μια φορά, «Ζωγραφική είναι οι σχέσεις που εγκαθιδρύονται ανάμεσα στις καμπύλες και τις ευθείες του έργου», διατείνονται οι Κυβιστές Γκλέιζ και Μετσινζέ. Την άλλη, «Ζωγραφική είναι μόνο το φως πάνω στα επίπεδα γιατί γραμμές δεν υπάρχουν στη φύση» όπως υποστηρίζουν οι εμπρεσιονιστές. «Η χρήση του άσπρου και του μαύρου από το Σεζάν έφερε και πάλι στη ζωγραφική τη χαμένη τονικότητα της Αναγέννησης, περιόρισε όμως τη λαμπρότητα των εμπρεσιονιστικών χρωμάτων», σημειώνει στη «Θεωρία του Συνθετισμού» ο Εμίλ Μπερνάρ.
 Και μέσα σ’ αυτόν τον αέναο λόγο και αντίλογο, τη θέση και την αντίθεση, την άρνηση και την κατάφαση, το πνευματικό μέρος της καλλιτεχνικής δημιουργίας ανανεώνεται μορφολογικά, διατηρώντας μέσα από το ζευγάρωμα των αντιθέσεων αυτών την εκπληκτική του ενότητα· έτσι όπως η πρόσθεση και η αφαίρεση, ο πολλαπλασιασμός και η διαίρεση, φαινομενικά διαφορετικά, είναι στην ουσία ένα και το αυτό και το καθένα επιβεβαιώνει την ορθότητα της ύπαρξής του μέσα στο ακριβώς αντίθετό του. Για το λόγο αυτόν, το μουσείο, που κλείνει μέσα του τόσο διαφορετικά από μορφολογική άποψη έργα τέχνης, εξακολουθεί να παραμένει και σήμερα σημαντικό στοιχείο της καλλιτεχνικής σπουδής. Γιατί για τον καλλιτέχνη αποτελεί το συναρπαστικό βιβλίο που στις εικονογραφημένες σελίδες του παρατίθεται όλη η ιστορία της εικαστικής σκέψης.
|
