|
02.03.09 |
|
Σελίδα 3 από 5
Αυτά προσανατολίζουν το μαθητή να ξεχωρίζει σε μια ορισμένη διακοσμητική σύνθεση ένα βασικό μοτίβο, να διακρίνει τη μονάδα από ένα σύνολο, να αντιλαμβάνεται ένα σύνολο σα σύνθεση επιμέρους στοιχείων, σα ρυθμική επανάληψη της μονάδας, ή μερών της, σαν άθροισμα διαφορετικών μονάδων ή μερών τους, ή διαδοχή αθροισμάτων, σα συγκερασμό αυτών των στοιχείων σαν αντιστροφή, εναλλαγή, υπέρθεσή τους κ.ο.κ.
Ο μαθητής οδηγείται στο να αισθανθεί ότι ένα διακοσμητικό σύνολο, είναι ένα οργανωμένο σύνολο και παραπέρα ότι το έργο τέχνης είναι ένα όλον. Όπου τα επιμέρους στοιχεία του δεν είναι απλά μέρη αλλά λειτουργούν σαν οργανικά μέλη του συνόλου. Όπου και η λεπτομέρεια υποτάσσεται στο σύνολο, αλλά είναι ταυτόχρονα και ο αναγκαίος όρος για την ανάδειξη του συνόλου.
Οδηγείται να υποψιασθεί ότι κάθε αληθινά καλλιτεχνική σύνθεση αποτελεί μια ενότητα αντιθέτων, όπως και κάθε πράγμα στη ζωή και στη φύση. Όπου συνυπάρχουν συγκρουόμενα, αντιπαρατιθέμενα ή αλληλοελκόμενα το μικρό και το μεγάλο, το κάθετο και το οριζόντιο, το τετράγωνο και ο κύκλος, η συμπαγής και η κατακερματισμένη φόρμα, το ανοιχτό και το σκούρο, το φως και η σκιά, τα θερμά και τα ψυχρά χρώματα. Όπου η λογική διάταξη και ιεράρχηση, η συμμετρία ή η ισορροπία δεν αντιφάσκουν προς την ελευθερία, αλλά συναντώνται στο έργο τέχνης.
Εδώ κάνοντας μια παρένθεση, ας σημειώσουμε ότι: μια τέτοια κατανόηση υποβοηθείται από το επίπεδο των γενικών γνώσεων που παίρνουν οι μαθητές από άλλα μαθήματα (π.χ. μαθηματικά κ.ά.) αλλά και βοηθά μέσω των παραστάσεων, την καλύτερη αφομοίωση μερικών γενικών εννοιών, που είναι χρήσιμες σ’ όλο το διδακτικό πρόγραμμα ενός σχολείου. Εδώ έχουν θέση οι έννοιες συμμετρία, ισορροπία, συνεχές, κ.ά., που τόσο συχνά συναντούν οι μαθητές σε άλλα μαθήματά τους. Είναι φανερό πως αν κάποιες τέτοιες θεμελιώδεις έννοιες αποχτούν ευρύτερη χρησιμότητα, αυτές αποτελούν επίσης άμεσα όχι μόνο βάσεις για μια είσοδο στον διακοσμητικό χώρο, αλλά και γενικότερα στο χώρο που καλύπτουν οι εικαστικές τέχνες.
|
