|
02.03.09 |
|
Σελίδα 4 από 5
Το ουσιαστικό δεν είναι να ορίσουμε στο μαθητή κάποιες προδιαγραφές για να αναγνωρίζει το ρόδακα, τη φρίζα ή τη μπορντούρα. Το ουσιαστικό, και πάνω σ’ αυτό ακριβώς οφείλουμε να επιμείνουμε, είναι τούτο: Να μεταδοθεί η αντίληψη στο μαθητή πως μπορεί από τη μία να μετασχηματίζει άφοβα τις νατουραλιστικές μορφές, όπως επίσης και να αξιοποιεί θαρραλέα και με ευρηματικότητα τα «αφηρημένα» γεωμετρικά στοιχεία. Αλλά και ταυτόχρονα να ενεργεί όσο το δυνατό πιο μεθοδικά, να «στυλιζάρει» όχι αυθαίρετα αλλά με περισυλλογή και με πρόθεση, να προχωρεί όχι επαναλαμβάνοντας τυπικά, αλλά χειριζόμενος με ερευνητική διάθεση τις γραμμές, τα σχήματα, τους τόνους και τα χρώματα.
Και πάνω απ’ όλα, μέσα από τη συνολική διαδικασία αυτής της δουλειάς που έχει τη γοητεία του παιχνιδιού αλλά και την ομορφιά που κρύβει η πράξη «τακτοποίησης», διευθέτησης, οργάνωση των σκόρπιων στοιχείων, να μεταδοθεί η αγάπη για την αναζήτηση του ρυθμού, που είναι η βάση για μια σωστή ανίχνευση των πραγμάτων γενικότερα στο χώρο της τέχνης.
Πώς επιδρούν τα κενά και τα γεμάτα; Ποια σημασία αποχτά η εναλλαγή του μαύρου και του άσπρου; Σε ποια έκταση και με ποιο τρόπο θα γίνει το «γκρουπάρισμα» των ανοιχτών και των σκούρων φορμών; Πώς θα αποχτήσει ενδιαφέρον μια επιφάνεια, γραμμένη με λεπτότερες η παχύτερες γραμμές, μικρές η μεγαλύτερες; Τι θα συμβεί όταν παρεμβληθεί αυτό ή το άλλο χρώμα; Πώς, τι, γιατί, ένα πλήθος ερωτήματα που έχουν αναρίθμητες απαντήσεις - λύσεις, καλείται να δώσει ο μαθητής διακοσμώντας στο χαρτί του.
|
