|
02.03.09 |
|
Σελίδα 5 από 5
Το θέμα δεν είναι να τον μάθουμε να φτιάχνει χαριτωμένα πράγματα, αλλά να τον εισαγάγουμε στον εικαστικό προβληματισμό. Αυτή η διδασκαλία θέλει να προετοιμάσει το μαθητή ώστε να αντιμετωπίσει θετικά το φαινόμενο της Τέχνης σ’ όλες της τις εκφράσεις. Ωστόσο τα παραπάνω μπορεί να αποτελέσουν μόνο μια πλευρά, αλλά υπάρχουν τόσες και τόσες για να αναλυθούν και να μελετηθούν.
Ενδιαφέρον παρουσιάζει σχετικά η υπογράμμιση της σημασίας που αποχτά σ’ όλη τη διαδικασία της διακοσμητικής εκτέλεσης το υλικό με το οποίο πραγματοποιείται. Όλοι ξέρουμε πως ένα σχέδιο υφασμένο στον αργαλειό έχει κυρίως κάθετες, οριζόντιες και λοξές, γιατί το στημόνι και το υφάδι καθορίζουν αυτή τη διάρθρωση.
Όμως ένα κέντημα με χρυσή κλωστή, φτιαγμένο την ίδια εποχή από τους ίδιους ανθρώπους, μπορεί αντίθετα να έχει πολλές καμπύλες.
Είναι τελικά το ίδιο το υλικό που υπαγορεύει μια τέτοια αντιμετώπιση και προσφέρεται για τέτοιες λύσεις. Παρόμοια παραδείγματα θα μπορούσε ν’ αναφερθούν πολλά. Ας περιορισθούμε όμως εδώ, για ν’ αναφερθούμε τέλος σε μια άλλη ιδιαίτερα αποτελεσματική πτυχή της σχετικής διδασκαλίας.
Πρόκειται για την αξιοποίηση του Μουσείου. Στη συγκεκριμένη περίπτωση την αξιοποίησή του, με στόχο την άντληση στοιχείων που θα διευκολύνουν μια προσπέλαση στο χώρο της διακοσμητικής τέχνης.
Είναι αυτονόητο ότι το Μουσείο προσφέρεται για μελέτες, σ’ όλο το φάσμα προβλημάτων της εκπαίδευσης τέχνης. Αν επιζητούμε ωστόσο μια συγκεκριμένη σπουδή και όχι μια γενική και επομένως πιο φευγαλέα και ρευστή αποκόμιση εντυπώσεων, θα επικεντρώσουμε το ενδιαφέρον μας σ’ εκείνα τα πράγματα που φαίνεται να εξυπηρετούν ανάλογα τον ιδιαίτερο σκοπό μας.
 Στο αρχαιολογικό Μουσείο λ.χ.. κυρίως στα αγγεία, μαρμάρινες ανάγλυφες πλάκες και κιονόκρανα. Οι μαθητές θ’ αποτυπώσουν σ’ ένα μικρό σχεδιάκι - σημείωση, πάνω σε χαρτί τετραγωνισμένο, (ώστε να διευκολύνονται στην αντιγραφή, αλλά και να διαισθάνονται καλύτερα μ’ αυτόν τον έτοιμο κάναβο το εσωτερικό «κτίσιμο» του πρωτότυπου) ορισμένα αρχαία μοτίβα, απλά ή και πιο σύνθετα. Όπως λένε οι ίδιοι οι μαθητές, σχεδιάζοντας ένα μοτίβο στο Μουσείο βλέπουν με ασύγκριτα μεγαλύτερο ενδιαφέρον το συγκεκριμένο αρχαιολογικό αντικείμενο το οποίο κοσμεί. Κάτω από τις συνηθισμένες συνθήκες το αντικείμενο αυτό, πιθανότατα δεν θα τους προξενούσε ξεχωριστό ενδιαφέρον, και μάλλον θα το προσπερνούσαν απαρατήρητο σε μια τυχαία επίσκεψη. Όταν επιστρέψουν στο σχολείο, οι μαθητές θα σχεδιάσουν στο μπλοκ με βάση το σχεδιάκι - σημείωση που έκαναν στο Μουσείο. Θα χρησιμοποιήσουν χρώματα ανάλογα με εκείνα που είδαν ή και διαφορετικά αν θέλουν, ή απλώς μαύρο -άσπρο.
Με τον ίδιο σκοπό θα μπορούσε να επισκεφτούν το Βυζαντινό Μουσείο ή το Μουσείο Λαϊκής Τέχνης κ.ο.κ. Έτσι γνωρίζουν το διακοσμητικό σχέδιο και πλουτίζουν τις εικόνες τους, αφομοιώνοντας πιο ουσιαστικά την παράδοση. Αντιμετωπίζουν το μουσειακό αντικείμενο όχι σαν απλοί επισκέπτες αλλά μέσα από την παρατήρηση του σχεδιαστή, που ενδιαφέρεται για τη λεπτομέρεια και την αξιολογεί. Εντοπίζουν ομοιότητες και διαφορές ανάμεσα στα δημιουργήματα του παρελθόντος, τα συγκρίνουν, κι επίσης κάνουν συγκρίσεις ανάμεσα σ’ εκείνες τις μορφές διακόσμησης και τις σημερινές. Ασκούνται να βλέπουν, πράγμα που είναι απαραίτητο στοιχείο στην εκπαίδευση τέχνης.
Και ασκούνται να πραγματοποιούν, να σχεδιάζουν, να διακοσμούν και να παράγουν, που είναι μια αναντικατάστατη διαδικασία για την ουσιαστικότερη αφομοίωση των καλλιτεχνικών διδαγμάτων.
ΖΩΗ ΧΑΤΖΗ
53ο Γυμνάσιο Αθηνών
|
