|
Υπόμνημα - Τα αιτήματα της Ένωσης |
|
|
|
20.06.09 |
|
Σελίδα 1 από 2
Με βάση τις αποφάσεις που πάρθηκαν στη Γ.Σ. των μελών της Ένωσης, τον
περασμένο Σεπτέμβρη, το Δ.Σ. της Ένωσης έκανε παραστάσεις στο Υπουργείο
Παιδείας και ανέπτυξε τα αιτήματα της Ένωσης. Στο υπουργείο, την
12/11/87 υποβλήθηκε το υπόμνημα που δημοσιεύουμε παρακάτω:
Η ανάγκη ανύψωσης της καλλιτεχνικής παιδείας, ώστε να αποτελεί όχι μπάλωμα αλλά ουσιαστικό στοιχείο της όλης εκπαίδευσης, αναγνωρίζεται από τον εκπαιδευτικό κόσμο και γενικότερα από το πνευματικό δυναμικό του τόπου. Στη σημασία της καλλιτεχνικής παιδείας, αναφέρονται συχνά επίσης, τα αρμόδια όργανα της πολιτείας. Παρά την κοινή αναγνώριση της σημασίας της καλλιτεχνικής παιδείας, αποτελεί αναμφισβήτητο γεγονός πως μέσα στα τελευταία χρόνια η θέση των καλλιτεχνικών μαθημάτων στο σχολείο υποβαθμίστηκε, παραπέρα. Η εκπαίδευση τέχνης περιορίστηκε ως τα έσχατα όρια στο Γυμνάσιο, και σχεδόν εξοστρακίστηκε πλήρως από το Λύκειο, ενώ ορισμένα νέα μέτρα που εξαγγέλθηκαν απειλούν να δημιουργήσουν πρόσθετα προβλήματα και να οδηγήσουν σε αδιέξοδα την εκπαίδευση τέχνης. Σε συνθήκες εντελώς απογοητευτικές για την καλλιτεχνική εκπαίδευση, εκδηλώθηκε η συλλογική δραστηριοποίηση των εκπαιδευτικών τέχνης και πάρθηκαν ορισμένες πρωτοβουλίες. Αυτές είχαν σαν αποτέλεσμα να αντιστραφεί ως ένα βαθμό το αρνητικό κλίμα και να διαμορφωθούν τώρα ορισμένες στοιχειώδεις προϋποθέσεις για την αναβάθμιση του διδακτικού περιεχομένου των Καλλιτεχνικών. Τέτοιες πρωτοβουλίες, που προωθήθηκαν μέσω της Ένωσης Καθηγητών Καλλιτεχνικών Μαθημάτων Μ.Ε. είναι:
α) η έκδοση του περιοδικού «Εικαστική Παιδεία», β) Η έκδοση δύο αξιόλογων βιβλίων με ειδικά κείμενα εικαστικών καλλιτεχνών, (του Πωλ Σινιάκ με τίτλο «Από τον Ντελακρουά στον εμπρεσιονισμό» και του Τζίνο Σεβερίνι «Από τον κυβισμό στον κλασικισμό»), γ) Η δημιουργία ενός αρχείου με φωτεινές διαφάνειες, (400 σειρές από 300 σλάιντς κάθε μια) σαν αναντικατάστατου εποπτικού υλικού για τη διδασκαλία της Τέχνης και της Ιστορίας της Τέχνης, δ) Η πραγματοποίηση εκπαιδευτικών σεμιναρίων καθηγητών καλλιτεχνικών μαθημάτων, ε) εκθέσεις κ.α. παρόμοιου χαρακτήρα δραστηριότητες. Οι πρωτοβουλίες αυτές μπορούν να βελτιώσουν το περιεχόμενο της καλλιτεχνικής εκπαίδευσης, δεν μπορούν ωστόσο να επιφέρουν ουσιώδεις μεταβολές στη συνολική κατάσταση.
1. Το μάθημα των Καλλιτεχνικών εξακολουθεί να κατέχει μια δευτερεύουσα θέση μέσα στην όλη εκπαιδευτική διαδικασία, διδάσκεται μόλις μία ώρα τη βδομάδα στις Α, Β, Γ τάξεις του Γυμνασίου και μόνο 1 ώρα ανά 15ήμερο στη Α' Λυκείου ενώ καταργήθηκε στις Β' και Γ' Λυκείου. Ο χρόνος που διατίθεται για τη διδασκαλία του μαθήματος είναι απολύτως ανεπαρκής, πολύ περισσότερο που η
διδασκαλία των Καλλιτεχνικών προϋποθέτει και τη θεωρητική προσέγγιση και την πραχτική εξάσκηση στο καθορισμένο κάθε φορά αντικείμενο. Μέσα στα ασφυκτικά περιορισμένα όρια του διατιθέμενου για τα Καλλιτεχνικά χρόνου, είναι πραχτικά αδύνατο να υπάρξει συνεπής και αποτελεσματική καλλιτεχνική εκπαίδευση, όσες προσπάθειες κι αν καταβληθούν από τους εκπαιδευτικούς τέχνης. Η συρρίκνωση του χρόνου διδασκαλίας των Καλλιτεχνικών, όσο θα συνεχίζεται, θα πιστοποιεί την αδυναμία ή απροθυμία της Πολιτείας, να δώσει στην καλλιτεχνική παιδεία την πρέπουσα θέση στην εκπαίδευση. Η καλλιτεχνική παιδεία δεν είναι δυνατό να αντιμετωπίζεται στην πράξη σα μια παρακατιανή υπόθεση και τα Καλλιτεχνικά να «μπαίνουν στην άκρη» εν ονόματι οποιουδήποτε «εκσυγχρονισμού» ή άλλης σκοπιμότητας, και παρά τις πληθωρικές κατά τα άλλα αναφορές στην ανάγκη διαφύλαξης και αφομοίωσης της καλλιτεχνικής και πολιτιστικής μας κληρονομιάς. Ζητούμε επομένως ουσιαστική αύξηση των ωρών διδασκαλίας των Καλλιτεχνικών στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση.
|