|
Σελίδα 2 από 2
Ζητούμε: α) Να αποκατασταθεί η διδασκαλία των καλλιτεχνικών στο Γυμνάσιο. Να διδάσκονται τα Καλλιτεχνικά 2 ώρες τη βδομάδα, στις Α, Β, Γ τάξεις του Γυμνασίου.
Ιδιαίτερα θέλουμε να υπογραμμίσουμε εδώ ορισμένες σημαντικές συνέπειες που έχει η κατάργηση των Καλλιτεχνικών στις τελευταίες τάξεις του Λυκείου. Το μάθημα των Καλλιτεχνικών, που περιλαμβάνει τη διδασκαλία του ελεύθερου και γραμμικού σχεδίου, ανήκει στην κατηγορία των λεγόμενων ειδικών μαθημάτων. Όπως είναι γνωστό, στα ειδικά μαθήματα ελεύθερο και γραμμικό σχέδιο διαγωνίζονται υποψήφιοι σε μια σειρά από σχολές της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, της Αρχιτεκτονικής, κλάδων εφαρμοσμένων τεχνών των ΤΕΙ κ.α. Το μάθημα των Καλλιτεχνικών είναι εξάλλου το μόνο σχολικό μάθημα που θα μπορούσε να προσανατολίσει και προϊδεάσει τους μαθητές υποψήφιους για τις Ανώτατες Σχολές Καλών Τεχνών, όπου οι επιδόσεις τους στο ελεύθερο σχέδιο, χρώμα κ.λπ., αποτελούν και τις μοναδικές προϋποθέσεις εισαγωγής. Η κατάργηση, λοιπόν, των Καλλιτεχνικών από τις Β' και Γ' Λυκείου, οι οποίες έχουν ιδιαίτερη βαρύτητα για την τελική προετοιμασία των υποψηφίων στα ΑΕΙ και ΤΕΙ, όχι μόνο αποστερεί συνολικά τον μαθητή από την εκπαίδευση τέχνης, αλλά και τον αναγκάζει στο αντιφατικό και παράλογο γεγονός να δίνει εξετάσεις σε μαθήματα τα οποία δε διδάχθηκε προηγουμένως στο Λύκειο.
Στο γεγονός αυτό εκδηλώνεται μια χαρακτηριστική αντίφαση, που σημαδεύει έντονα το εκπαιδευτικό πρόγραμμα. Πώς μπορεί δηλαδή, να βρίσκονται χιλιάδες υποψήφιοι μπροστά σε μια εξεταστέα ύλη που δεν είναι πουθενά διδακτέα στο Λύκειο από το οποίο αποφοίτησαν; Αφού είναι υποχρεωτική η εξέταση των υποψηφίων και μάλιστα με υψηλό συντελεστή βαθμολογίας στο ελεύθερο και στο γραμμικό σχέδιο, δεν είναι αυτονόητη και η υποχρέωση της πολιτείας να τους δώσει τη στοιχειωδώς απαιτούμενη προπαρασκευή στο σχολείο τους; Όσο τα καλλιτεχνικά θα παραμένουν έξω από το Λύκειο, η Πολιτεία θα εμφανίζεται στον τομέα αυτό όχι να εκπληρώνει η ίδια τις εκπαιδευτικές υποχρεώσεις της, αλλά να στέλνει τους μαθητές-υποψήφιους της Αρχιτεκτονικής, ΤΕΙ, ΑΣΚΤ κλπ. να αναζητήσουν την ανάλογη προετοιμασία τους αποκλειστικά στα εξωσχολικά κέντρα, στα φροντιστήρια και στο εμπόριο της παροχής γνώσης. Αυτό δε συμβιβάζεται με τους πραγματικούς σκοπούς της εκπαίδευσης και είναι μια κατάσταση που πρέπει να αλλάξει. Ζητούμε: α) Στην Α' Λυκείου τα Καλλιτεχνικά να διδάσκονται 1 ώρα την εβδομάδα, σαν ένα μάθημα που παρέχει γενικά στοιχεία για την τέχνη, αναγκαία για την εκπαίδευση όλων των μαθητών.
β) Να επανέλθει άμεσα η διδασκαλία των Καλλιτεχνικών στις Β' και Γ' τάξεις του Λυκείου που έχει καταργηθεί.
2. Η διδασκαλία των Καλλιτεχνικών προϋποθέτει κατάλληλες αίθουσες διδασκαλίας ειδικά διαμορφωμένες και συγκεκριμένα κάθε φορά όργανα και υλικά δουλειάς. Αν στα υπάρχοντα κτίρια-σχολεία, οι ειδικές αίθουσες είναι κατά κανόνα ανύπαρκτες, μπορούν ωστόσο να γίνουν κι εκεί κάποιες αναγκαίες διαμορφώσεις, ενώ σε κάθε περίπτωση είναι απαραίτητο να υπάρξει πρόβλεψη για τη δημιουργία ειδικών αιθουσών στα νέα κτιριακά συγκροτήματα που κατασκευάζονται, καθώς και για τον κατάλληλο εξοπλισμό τους.
Σημαντική δυσκολία για την ομαλή διεξαγωγή του μαθήματος προκαλεί το γεγονός ότι οι μαθητές είναι υποχρεωμένοι να αγοράζουν οι ίδιοι τα απαιτούμενα υλικά, χρώματα, πινέλα, μπλοκ σχεδίου κ.α., πράγμα για το οποίο εύλογα και συχνά δυσανασχετούν, με αποτέλεσμα κατά περίπτωση την ανεπαρκή συμμετοχή στο μάθημα και τις τριβές με τον διδάσκοντα. Τη δαπάνη για τα αναγκαία στη διδασκαλία των Καλλιτεχνικών υλικά, που δεν είναι εξάλλου ιδιαίτερα υψηλή, πρέπει να επωμισθεί η πολιτεία και τα υλικά αυτά να διατίθενται στα σχολεία όπου διδάσκονται τα Καλλιτεχνικά με την έναρξη της σχολικής χρονιάς.
3.Η εφαρμογή του μέτρου για διδασκαλία των Καλλιτεχνικών στο δημοτικό σχολείο, φαινομενικά διευρύνει τον χώρο καλλιέργειας της καλλιτεχνικής παιδείας, αλλά ουσιαστικά με τους όρους και τις προϋποθέσεις κάτω απ' τις οποίες επιχειρείται θα αποδυναμώσει και θα πλήξει καίρια κάθε σοβαρή προσπάθεια που έχει ως τώρα καταβληθεί για την στερέωση και ανάπτυξη της διδασκαλίας των Καλλιτεχνικών στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση. Η πρόβλεψη του «νόμου - πλαισίου• (κεφ. Β', άρθρο 4, παρ. 12) σύμφωνα με την οποία «η διδασκαλία στα δημοτικά σχολεία.... καλλιτεχνικών μαθημάτων μπορεί να ανατίθεται εκτός από τους δασκάλους, και σε εκπαιδευτικούς της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης με απόφαση του νομάρχη είτε με ολική απόσπαση είτε με υπερωριακή απασχόληση είτε για συμπλήρωση του υποχρεωτικού ωραρίου» παραγνωρίζει ολοκληρωτικά τις πραγματικές συνθήκες άσκησης της εκπαίδευσης τέχνης, σήμερα. Αν το καλλιτεχνικό εκπαιδευτικό δυναμικό, αντί να πολλαπλασιασθεί, αντί να ενισχυθεί, αντί να συγκεντρωθεί και να διευκολυνθεί στη διεκπεραίωση του έργου του στη Μ. Εκπαίδευση, διασπαρεί στα δημοτικά σχολεία, αν οι δραστηριότητες των καθηγητών-καλλιτεχνών κατακερματιστούν από Γυμνάσιο - Λύκειο σε Δημοτικό και αντίστροφα, το παραγόμενο έργο θα ατονήσει αναπόφευκτα. Με τις τωρινές προϋποθέσεις το να διδάσκουν οι καθηγητές - καλλιτέχνες σε γυμνάσια και δημοτικά σχολεία, πρακτικά οδηγεί στην κατεδάφιση ό,τι θετικού μπόρεσε να οικοδομηθεί -παρά τις αντίξοες συνθήκες- στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση. Σε καμιά περίπτωση να είναι δυνατό να γίνει έτσι οποιαδήποτε σοβαρή δουλειά στον τομέα της καλλιτεχνικής παιδείας.
Επομένως και μέχρις ότου δημιουργηθούν οι αναγκαίες προϋποθέσεις, εμπεδωθεί και κατοχυρωθεί η καλλιτεχνική διδασκαλία στο Γυμνάσιο-Λύκειο, το μέτρο διασποράς των καλλιτεχνών στα Δημοτικά, θα λειτουργεί στην πράξη ανασταλτικά και διαλυτικά για την καλλιτεχνική παιδεία, και γι’ αυτό εμείς απερίφραστα το απορρίπτουμε και ζητούμε να μην εφαρμοστεί.
4. Γενικότερου χαρακτήρα πρόβλημα, με σημαντικές συνέπειες στην καλλιτεχνική εκπαίδευση δημιουργεί η πρόταση της Ανώτατης Σχολής Καλών Τεχνών. Η οποία στην ουσία προβλέπει την τριχοτόμηση πρακτικά της ΑΣΚΤ και τη δημιουργία μεταξύ άλλων τμήματος «θεωρητικών» σπουδών που εν ονόματι ενός υποτιθέμενου εκσυγχρονισμού, αλλοιώνοντας και παραγνωρίζοντας τη φύση της εκπαίδευσης τέχνης, θα παράγει όχι εικαστικούς καλλιτέχνες, αλλά θεωρητικούς περί την τέχνη. Συρρικνώνοντας έτσι παραπέρα την παρεχόμενη εικαστική παιδεία και ουσιαστικά ματαιώνοντας πίσω από τη δήθεν διεύρυνση τον ορίζοντα των καλλιτεχνικών σπουδών κάθε αληθινή προσπάθεια για τη στερέωση του οικοδομήματος της τέχνης.
Η πρόταση της ΑΣΚΤ, που είναι γνωστό ότι υιοθετήθηκε με οριακή πλειοψηφία από τη Σχολή, είναι μια πρόταση λαθεμένη.
Η πρόταση αυτή, μεταξύ άλλων εξαιτίας ελλιπούς πληροφόρησης και απουσίας ουσιαστικού διαλόγου για το θέμα, υιοθετήθηκε κατ’ αρχήν από το ΣΑΠ παρά τη δημόσια διακηρυγμένη αντίθεση καθηγητών κι επιστημονικού προσωπικού της ίδιας της ΑΣΚΤ, και πρώην καθηγητών, δασκάλων της ΑΣΚΤ, και παρά την αντίθεση των εκπαιδευτικών τέχνης, που εκφράστηκε σε Γ. Σ. με ομόφωνα ψηφίσματα.
Ζητούμε από το Υπουργείο Παιδείας να μην προχωρήσει στην υλοποίηση μιας πρότασης που προσανατολίζει σε λάθος δρόμο γενικά την υπόθεση της εκπαίδευσης τέχνης, αλλά να επιδιώξει προηγούμενα έναν ουσιαστικό διάλογο με όλους τους καλλιτεχνικούς φορείς που θα φέρει στο φως τα πραγματικά προβλήματα που ανακύπτουν.
Το Δ.Σ. της ΕΝΩΣΗΣ ΚΑΘΗΓΗΤΩΝ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΙΚΩΝ ΜΑΘΗΜΑΤΩΝ
|
