|
Η διασπορά των καθηγητών Καλλιτεχνικών από τα Γυμνάσια - Λύκεια στα Δημοτικά |
|
|
|
20.06.09 |
|
Σελίδα 1 από 7
Ενίσχυση της καλλιτεχνικής παιδείας ή αποδιάλυσή της; Ο ν. 1566/85, ο λεγόμενος «Νόμος Πλαίσιο» ορίζει (κεφ. Β', άρθρο 4 παρ. 12) μεταξύ άλλων ότι:
«Η διδασκαλία στα δημοτικά σχολεία μαθημάτων φυσικής αγωγής, μουσικής, ξένων γλωσσών, και καλλιτεχνικών μαθημάτων μπορεί να ανατίθεται, εκτός από τους δασκάλους και σε εκπαιδευτικούς της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης με απόφαση του νομάρχη, είτε με ολική απόσπαση, είτε με υπερωριακή απασχόληση, είτε για συμπλήρωση του υποχρεωτικού ωραρίου, καθώς και σε άλλους εκπαιδευτικούς που έχουν τα αντίστοιχα επιστημονικά προσόντα».
Ήδη έχουν αρχίσει από τη χρονιά που πέρασε να υλοποιούνται πραχτικά τα παραπάνω, και φέτος αναμένεται ακόμα πλατύτερη εφαρμογή τους. Τι πρακτικές συνέπειες μπορεί να έχει αυτό για την εκπαίδευση τέχνης;
Υποτίθεται πως με το να γίνεται η διδασκαλία των καλλιτεχνικών μαθημάτων από καλλιτέχνες-εκπαιδευτικούς στα δημοτικά σχολεία, διευρύνεται έτσι συνολικά το έδαφος της καλλιτεχνικής εκπαίδευσης, πλαταίνει ο χώρος όπου ασκείται διδασκαλία από καλλιτέχνες.
Δυστυχώς αυτό είναι εντελώς πλασματικό και στην πραγματικότητα αυτό που συντελείται είναι μόνο η παραπέρα αποδυνάμωση της εκπαίδευσης τέχνης στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση.
Οι σχετικές διατάξεις του 1566/85 στην πραγματικότητα δεν έχουν σαν στόχο να βάλουν τα Καλλιτεχνικά στο Δημοτικό αλλά να τα βγάλουν από το Γυμνάσιο-Λύκειο. Λυτή είναι η ουσία και τα γεγονότα δεν επιτρέπουν γύρω από το θέμα αυτό να υπάρχει ανάμεσα στους καλλιτέχνες εκπαιδευτικούς οποιαδήποτε αυταπάτη.
Ο τελευταίος που θα μπορούσε να έχει αντίρρηση για τη σημασία γενικά της συστηματικής διδασκαλίας των καλλιτεχνικών στο δημοτικό σχολείο, αλλά και στο νηπιαγωγείο ακόμα αν ήταν δυνατόν, θα ήμασταν εμείς. Εδώ όμως δεν πρόκειται για το αν είμαστε γενικά «υπέρ» ή «κατά» της διδασκαλίας των καλλιτεχνικών μαθημάτων στο δημοτικό σχολείο. Η τοποθέτηση του ζητήματος μ' αυτό τον τρόπο, συσκοτίζει αντί να φωτίζει τα προβλήματα.
|
