|
Η διασπορά των καθηγητών Καλλιτεχνικών από τα Γυμνάσια - Λύκεια στα Δημοτικά |
|
|
|
20.06.09 |
|
Σελίδα 2 από 7
Το πραγματικό ερώτημα, που τίθεται σήμερα είναι: Μπορεί να είμαστε υπέρ της αποδυνάμωσης -ή για να ακριβολογούμε, αποδιάλυσης - της καλλιτεχνικής εκπαίδευσης στα Γυμνάσια-Λύκεια, εν ονόματι της «διεύρυνσης» της καλλιτεχνικής εκπαίδευσης στα Δημοτικά; Η απάντηση είναι ότι δεν μπορεί να είμαστε υπέρ μιας τέτοιου είδους λύσης, γιατί δεν είναι λύση σε όφελος της καλλιτεχνικής παιδείας αλλά σε βάρος της.
Δεν αποτελεί μέτρο ανάπτυξης της καλλιτεχνικής εκπαίδευσης η μεταφορά των καθηγητών καλλιτεχνικών μαθημάτων από το Γυμνάσιο-Λύκειο στο Δημοτικό σχολείο. Κι ούτε μπορεί να έχει οποιοδήποτε θετικό αποτέλεσμα το να διατεθούν και στα δημοτικά οι καθηγητές καλλιτεχνικών, τη στιγμή που ο αριθμός τους είναι ήδη εξαιρετικά μικρός για τη Μ. Εκπαίδευση.
Αν οι εκπαιδευτικοί τέχνης είναι σήμερα πολύ λίγοι για να καλύψουν αριθμητικά το χώρο της Μ. Εκπαίδευσης, μπορούμε πολύ καλά να αντιληφθούμε ότι και όλοι οι καθηγητές καλλιτεχνικών να μεταφερθούν στα δημοτικά δεν θα αποτελούν εκεί παρά μια σταγόνα στον ωκεανό δεδομένου ότι ο αριθμός των δημοτικών σχολείων είναι ασύγκριτα μεγαλύτερος από εκείνο των Γυμνασίων-Λυκείων. Επομένως από την άποψη της γενικής σημασίας της σ' ένα τέτοιο πλαίσιο η διδασκαλία των καλλιτεχνικών μαθημάτων στο δημοτικό σχολείο, θα γίνει ακόμα εντονότερα περιθωριακή, και τα καλλιτεχνικά θα υποβαθμιστούν έτσι παραπέρα.
Ας δούμε όμως συγκεκριμένα ορισμένες πτυχές της όλης αυτής ιστορίας.
α) Εάν αρχίσει να εφαρμόζεται -όπως το προβλέπει ο1566/85- το μέτρο της ολικής απόσπασης, με απόφαση νομάρχη , είναι φανερό ότι στην πράξη θα αρχίσει να συρρικνώνεται διαρκώς ο αριθμός των εκπαιδευτικών καλλιτεχνών που διδάσκουν τώρα στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση.
Αν δούμε μια τέτοια εξέλιξη στην προοπτική της, οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στη διοχέτευση τελικά του καλλιτεχνικού εκπαιδευτικού δυναμικού από τα Γυμνάσια-Λύκεια στα Δημοτικά. Επιτυγχάνοντας έτσι «δια της τεθλασμένης» αυτό που δεν πέτυχαν ως τώρα με άλλα μέσα. Δηλαδή τον πλήρη εξοστρακισμό των καλλιτεχνικών μαθημάτων από τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση, πράγμα που αποτελεί ενσυνείδητη επιδίωξη ορισμένων «αρμοδίων» παραγόντων και που πιστοποιείται εξάλλου από όλη την ασκούμενη εκπαιδευτική πολιτική της τελευταίας τουλάχιστον 10ετίας.
β) Αλλά και χωρίς την ολική απόσπαση, αν το ήδη υπάρχον καλλιτεχνικό δυναμικό στη Μ. Εκπαίδευση, αντί να πολλαπλασιαστεί, αντί να ενισχυθεί, αντί να διευκολυνθεί στη διεκπεραίωση του έργου του στα Γυμνάσια-Λύκεια, διασκορπιστεί παράλληλα και στα δημοτικά σχολεία, αν οι δραστηριότητες των εκπαιδευτικών καλλιτεχνών κατακερματιστούν και ο εκπαιδευτικός τέχνης γίνει χίλια κομμάτια τρέχοντας απ' το ένα Γυμνάσιο στο άλλο κι από το Λύκειο, στο Δημοτικό, είναι φανερό πως και στην περίπτωση αυτή το παραγόμενο έργο στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση αναπόφευκτα θα ατονήσει. Είναι αδύνατο να κάνει ο εκπαιδευτικός τέχνης μια σοβαρή δουλειά και μια σωστή προετοιμασία, όταν απευθύνεται ταυτόχρονα σε τόσο διαφορετικές ηλικίες με τόσο διαφορετική ψυχολογία που απαιτούν διαφορετική αντιμετώπιση, διαφορετικές διδακτικές μεθόδους και συνεπώς ριζικά διαφορετικό προγραμματισμό διδασκαλίας. Και αυτά μεν τα προβλήματα είναι ήδη αρκετά για να απορρίψουμε κατηγορηματικά τα όσα σχετικά ο 1566/85 προβλέπει. Αλλά δημιουργούνται επίσης κι άλλα προβλήματα, διόλου ασήμαντα.
|