|
Η διασπορά των καθηγητών Καλλιτεχνικών από τα Γυμνάσια - Λύκεια στα Δημοτικά |
|
|
|
20.06.09 |
|
Σελίδα 3 από 7
γ) Αναμφίβολα υπάρχουν καλλιτέχνες-εκπαιδευτικοί που θα προτιμούσαν να ασκούν το έργο τους στην πρωτοβάθμια μάλλον παρά στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση, ελκόμενοι ιδιαίτερα από την τρυφερή παιδική ηλικία. Αλλά υπάρχουν και πολλοί άλλοι που από ιδιοσυγκρασία, ούτε μπορούν ούτε θα ήθελαν να εκπαιδεύσουν παιδιά της μικρής ηλικίας του δημοτικού και οι οποίοι είναι έτσι κι αλλιώς ψυχολογικά και παιδαγωγικά εντελώς απροετοίμαστοι για ένα τέτοιο έργο. Μπορούμε αυτό να το παραβλέψουμε; Και είναι μικρής σημασίας πρόβλημα; Με ποιο κριτήριο ένας καλλιτέχνης-εκπαιδευτικός που επέλεξε το Γυμνάσιο - Λύκειο και δεν θα ήθελε ή δεν θα μπορούσε να διδάξει στο Δημοτικό θα υποχρεωθεί τώρα να το κάνει; Μπορούμε να μιλάμε σοβαρά για μια διδασκαλία που θα γίνονταν θέλοντας και μη, έχοντας και μη έχοντας τα ανάλογα παιδαγωγικά εφόδια και την αναγκαία ψυχική προδιάθεση;
Κι ωστόσο, χάρη στις διατάξεις του 1566/85, αυτό κάλλιστα μπορεί να συμβεί -και συνέβη ήδη από τα πρώτα βήματα εφαρμογής αυτών των διατάξεων- αφού η διάθεση του καλλιτέχνη εκπαιδευτικού δεν γίνεται με βάση τις δικές του επιλογές, αλλά με βάση το τι αποφασίζει και τι κρίνει σκόπιμο να γίνει ο (κάθε) νομάρχης. Επομένως το λιγότερο που θα μπορούσε να απαιτήσει κανείς στο συγκεκριμένο πρόβλημα, θα ήταν η απόσπαση σε δημοτικό σχολείο ή συμπλήρωση ωραρίου κ.λπ., να γίνεται με τη θέληση και τη σύμφωνη γνώμη του μετακινούμενου καλλιτέχνη-εκπαιδευτικού.
Είναι απόλυτα σαφές ότι η τοποθέτηση αυτή δεν ξεκινάει από κανενός είδους «υποτίμηση» του δημοτικού, και είναι εντελώς ξένη για μας και η παραμικρή τέτοια ανόητη αντίληψη. Ξεκινάει αντίθετα από τα πραγματικά προβλήματα, που οφείλουμε συγκεκριμένα να δούμε και να αντιμετωπίσουμε. Αν η πολιτεία θέλει πράγματι να θεμελιώσει την καλλιτεχνική εκπαίδευση και στο δημοτικό σχολείο αυτό δεν μπορεί να το προωθήσει ξεθεμελιώντας την καλλιτεχνική εκπαίδευση από το Γυμνάσιο-Λύκειο.
δ) Στο σημείο αυτό, ας επαναλάβουμε και τούτο: Αν ο πραγματικός σκοπός εκείνων που σχεδίασαν και επέβαλαν τις συγκεκριμένες διατάξεις του 1566/85, ήταν η παραπέρα ανάπτυξη της καλλιτεχνικής εκπαίδευσης, το πρώτο για το οποίο θα όφειλαν να προνοήσουν είναι ακριβώς η κατοχύρωση της καλλιτεχνικής εκπαίδευσης εκεί που ήδη υπάρχουν γι’ αυτό στοιχειώδεις σήμερα προϋποθέσεις. Θα φρόντιζαν όχι να φύγουν τα καλλιτεχνικά από τις Β-Γ Λυκείου, αλλά να επανέλθουν στο Λύκειο και να αναπτυχθεί και να συστηματοποιηθεί εκεί η διδασκαλία τους. Θα μεριμνούσαν όχι για να εξασθενήσουν αλλά για να ενισχυθούν τα καλλιτεχνικά στο Γυμνάσιο και να πολλαπλασιαστούν εκεί οι ώρες διδασκαλίας τους.
Η λύση που πραγματικά ανταποκρίνεται σήμερα στις ανάγκες της εκπαίδευσης, είναι ακριβώς να επανδρωθεί με το απαραίτητο καλλιτεχνικό δυναμικό το γρηγορότερο δυνατό η δευτεροβάθμια εκπαίδευση και να δοθεί εκεί όλο ο απαιτούμενο βάρος. Η βελτίωση της εκπαίδευσης στο δημοτικό σχολείο είναι επιθυμητή και αναγκαία, αλλά χρειάζεται να δημιουργηθούν σίγουρα νωρίτερα προϋποθέσεις για κάποια στοιχειωδώς σοβαρή δουλειά.
Σήμερα η βελτίωση που μπορεί να γίνει εκεί περνάει μέσα απ' την επιμόρφωση των υποψηφίων δασκάλων, και μόνο στο μέλλον -όταν στ’ αλήθεια θα υπάρχει το αναγκαίο καλλιτεχνικό δυναμικό- με την ευρεία πια είσοδο στο δημοτικό σχολείο των εκπαιδευτικών τέχνης.
Εκφράζοντας την ριζική αντίθεσή μας για την εφαρμογή των διατάξεων του νόμου που προαναφέραμε, η Ένωσή μας θα επιμείνει με σταθερότητα στην προβολή των αιτημάτων: «Αποκατάσταση της διδασκαλίας των καλλιτεχνικών σε όλες τις τάξεις του Λυκείου- περισσότερες ώρες το Γυμνάσιο -όχι στη διασπορά των εκπαιδευτικών τέχνης από τα Γυμνάσια Λύκεια στα Δημοτικά». Από τη σωστή λύση αυτών των αιτημάτων, εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό η υπόθεση της πραγματικής κατοχύρωσης και ανάπτυξης της καλλιτεχνικής παιδείας.
|