Τα καλλιτεχνικά στην εκπαίδευση - Ένωση Καθηγητών Καλλιτεχνικών Μαθημάτων

Σε συμπόσιο με θέμα «Αισθητική αγωγή, κοινωνία και παιδεία» που οργάνωσε στο Πολυτεχνείο στις 12-13 Μάρτη 1988 η Πανελλήνια Πολιτιστική Κίνηση, εκ μέρους του Δ.Σ. της Ένωσης Καθηγητών Καλλιτεχνικών Μαθημάτων, μίλησε ο Νίκος Καλαφάτης, ο οποίος και ανάφερε τα παρακάτω.
Πριν αναφερθώ στο ρόλο της καλλιτεχνικής παιδείας στην εκπαίδευση, θα ήθελα να θυμίσω πως ο άνθρωπος επηρεάζει μα και επηρεάζεται από το κοινωνικό και φυσικό περιβάλλον του.

Ποιο είναι όμως το περιβάλλον στο οποίο καλούνται να ζήσουν οι σημερινοί μαθητές που αποτελούν και το ζωντανό υλικό της εκπαίδευσης;

Είναι γενικά παραδεκτό πως ζούμε σε μια εποχή όπου η πνευματική και η τεχνολογική εξέλιξη δε συμβαδίζουν. Γύρω μας ενώ η φύση κακοποιείται βάναυσα, επικρατεί η αισθητική της τερατώδους τσιμεντούπολης.

Τα μέσα μαζικής ενημέρωσης προωθούν τη διαφήμιση, τον υπερκαταναλωτισμό, την κακογουστιά και τη βία. Ταυτόχρονα μας κατακλύζουν χιλιάδες έντυπα και κινηματογραφικά έργα με κύριο περιεχόμενο τη χυδαιότητα και τη βία.

Το έργο τέχνης, είδος εμπορεύσιμο και αυτό, λειτουργεί σαν διακοσμητικό μέσο όπως απαιτεί το κοινωνικό κατεστημένο, χωρίς να καλύπτει πνευματικές ανάγκες όπως θα έπρεπε.

Η λογική του υποκατάστατου που τείνει να περάσει σαν φυσικός τρόπος ζωής, ο εφησυχασμός, η αδρανοποίηση, ο χουλιγκανισμός, και η απονέκρωση κάθε δημιουργικής διάθεσης και κοινωνικού προβληματισμού, έρχονται να μεγαλώσουν την έκταση της πολιτιστικής κρίσης και να υποβαθμίσουν ακόμα περισσότερο την ήδη χαμηλή ποιότητα της ζωής μας.

Σ’ αυτήν ακριβώς την πολιτιστική κρίση, η τέχνη, η Καλλιτεχνική Παιδεία μπορεί όχι μόνο ν' αντισταθεί μα και ν’ ανοίξει ελπιδοφόρους δρόμους, δρόμους που θα συντελέσουν στη δημιουργία του νέου ανθρώπου, του ανθρώπου με κοινωνική συνείδηση, του ανθρώπου-δημιουργού.

Γιατί η τέχνη ανήκει στις δυνάμεις με τις οποίες ο άνθρωπος δημιουργεί, αλλάζει τον κόσμο και τον εαυτό του. Και αυτός ακριβώς είναι ένας από τους βασικούς σκοπούς του καλλιτεχνικού μαθήματος. Να μετατρέψει δηλαδή τον άνθρωπο από παθητικό καταναλωτή σε φορέα και δημιουργό πολιτισμού.

Η εικαστική αγωγή κι οι χειρωνακτικές εργασίες αναπτύσσουν την απτική και οπτική ευαισθησία στο παιδί και προάγουν την επιδεξιότητα στα χέρια, τη μεθοδική σκέψη, το δημιουργικό πνεύμα και την καλαισθησία σε συνδυασμό με τη σωστή κοινωνικοποίησή του.

Προηγούμενο - Επόμενο>>

[ Πίσω ]