|
Αισθητική αγωγή και σχολείο - συμπεράσματα από μια σύντομη ιστορική αναδρομή |
|
|
|
20.06.09 |
|
Σελίδα 1 από 7
Οι υπεύθυνοι του προγραμματισμού της Παιδείας προσεγγίζουν με
μονομέρεια το θέμα της τέχνης. Λένε ότι σκοπός της αισθητικής αγωγής
είναι να καταστήσει τον άνθρωπο ικανό να κατανοεί το φυσικό, κοινωνικό
και πνευματικό κόσμο «αισθητικώς» και να τον εκφράζει «καλλιτεχνικώς».
Θεωρούν ότι η Τέχνη συμβάλλει μόνο στη διάπλαση του ατόμου, αλλά ότι ο ρόλος της μπορεί να αντικατασταθεί από τη γλώσσα των ιδεών.
Έτσι σήμερα συνέδρια, σεμινάρια, εκδηλώσεις, εκδόσεις, έρχονται να καλύψουν ένα κενό τόσων χρόνων.
Οργανισμοί, δήμοι, κόμματα ανακαλύπτουν την παιδική ηλικία και με τις εκδηλώσεις που κάνουν παροτρύνουν τα παιδιά να εκφράζονται αισθητικά. Οι παιδικές εκπομπές στην τηλεόραση έχουν αρκετές φορές το χαρακτήρα μαθημάτων καλλιτεχνικής αγωγής.
Αποτελούν όλα τα παραπάνω ένα πραγματικό ενδιαφέρον για την αισθητική αγωγή των παιδιών;
Θέλει η πολιτεία μέσω των μηχανισμών αυτών να αναπτύξει την καλλιτεχνική αγωγή όταν δεν το κάνει με την επίσημη σχολική εκπαίδευση;
Ο τρόπος με τον οποίο παρέχει τις γνώσεις σ' όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης βρίσκεται μάλλον στους τύπους και όχι στην ουσία αυτών που πρέπει να διδαχτούν. Τα ωρολόγια προγράμματα μπορεί να γεμίζουν από μαθήματα, αλλά πόσο πραγματικά αυτά γίνονται κτήμα των μαθητών;
Οι επιλογές που κάνει η πολιτεία στο χαρακτήρα της εκπαίδευσης μας δείχνει τους εκάστοτε στόχους της. Η αισθητική αγωγή υπάρχει στα ελληνικά σχολεία από την ίδρυσή τους μέχρι σήμερα. Αυτό όμως δεν λέει τίποτα. Τι ενδιαφέρον υπάρχει γι’ αυτή; Πώς τη διδάσκουν; Πόσες ώρες, σε σύγκριση με τα άλλα μαθήματα του προγράμματος;
Όλα όσα αναφέρονται παρακάτω είναι τα στοιχεία για την αισθητική αγωγή στο σχολείο, από την ίδρυση του νέου ελληνικού κράτους, από τα πρώτα χρόνια της ανεξαρτησίας μέχρι σήμερα. Τα μαθήματα του εβδομαδιαίου προγράμματος, οι ώρες διδασκαλίας είναι παρμένα από τα επίσημα κείμενα όπως αυτά εκδίδονται κάθε φορά με ό,τι πληροφοριακό στοιχείο υπάρχει. Θα μπορέσουμε να κάνουμε τις συγκρίσεις, όχι μόνο για τα μαθήματα αλλά και για το χαρακτήρα της εκπαίδευσης που θέλουν να δώσουν οι εκάστοτε κυβερνώντες.
Αρχίζουμε από το χρόνο 1824 και το «σχέδιο περί της κοινής παιδείας του έθνους»1 . Σύμφωνα με την πρόταση που υποβλήθηκε για έγκριση στο βουλευτικό σώμα:
...«Το πρώτον είδος να εμπεριλαμβάνει τα σχολεία δια την προ-καταρκτικήν και δημώδη αγωγήν, δια της οποίας ο μαθητής να διδάσκεται μόνον το να διαβάζη γράφη και λογαριάζη»... Δεν υπάρχουν στοιχεία για τον ακριβή αριθμό ωρών και μαθημάτων.
|