|
Αισθητική αγωγή και σχολείο - συμπεράσματα από μια σύντομη ιστορική αναδρομή |
|
|
|
20.06.09 |
|
Σελίδα 7 από 7
Αν πραγματικά η πολιτεία ενδιαφέρεται για την αισθητική αγωγή θα πρέπει να τη δει μέσα σ' όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσής μας. Τόσο στο νηπιαγωγείο που αποτελεί σήμερα την πρώτη επαφή του παιδιού με την οργανωμένη κρατική εκπαίδευση, όσο και στο δημοτικό. Δεν σταματά όμως η αισθητική αγωγή στο δημοτικό. Το γυμνάσιο και το λύκειο δεν μπορεί να υπάρχουν για να διδάσκονται μόνο τα μαθήματα τα ονομαζόμενα «βασικά» με μια μικρή γεύση άλλων μαθημάτων (που ουσιαστικά είναι σαν να μην υπάρχουν) για να συμπληρώνεται ο κατάλογος του ωρολογίου προγράμματος.
Κοιτάζοντας τα 100 χρόνια κρατικής εκπαίδευσης που πέρασαν, μπορούμε να βγάλουμε το συμπέρασμα ότι υπάρχει ενδιαφέρον για την αισθητική αγωγή μόνο στα λόγια. Τα καλλιτεχνικά μαθήματα μειώνονται τόσο όσο περισσότερο μιλάνε για την ανάγκη της ύπαρξής τους. Κανένα ιδιαίτερο ενδιαφέρον δε φαίνεται για επίλυση των προβλημάτων που υπάρχουν. Αν η εκπαίδευσή μας θα έχει στόχο την προώθηση της κλασικής μόρφωσης όπως λίγο-πολύ είχε από το 1836 έως το 1964, ή στόχο την νέα τεχνολογία (όπως υποτίθεται ότι έχει σήμερα), εφόσον δεν θα εκπληρώνεται στην πράξη η ανάγκη της διαμόρφωσης χαρακτήρων που θα είναι σε θέση να χρησιμοποιούν αυτές τις γνώσεις με τρόπο δημιουργικό, θα αναπαραγάγουμε αδιέξοδα γνωστά.
Η αισθητική αγωγή δε γίνεται για να μάθουν οι νέοι να ζωγραφίζουν ή να τραγουδούν καλύτερα. Με την αισθητική αγωγή, όταν παρέχεται σωστά (βασικές προσπάθειες), φτιάχνουμε ανθρώπους ολοκληρωμένους με σκέψη και φαντασία, που να ανταποκρίνονται στις πραγματικές ανάγκες της ζωής. Ο ρόλος της καλλιτεχνικής παιδείας είναι αναντικατάστατος για την εξέλιξη του ανθρώπου ως βιολογικής-κοινωνικής οντότητας. Η υποβάθμιση της τέχνης σαν παιδαγωγικό μέσο, αλλοιώνει και περιορίζει τη δημιουργική δράση, με συνέπεια μια σειρά από ικανότητες που χαρακτηρίζουν τον άνθρωπο να καταδικάζονται σε υπολειτουργία μέχρι και εξαφάνιση.
Στην πρώτη λυκείου το Μάθημα διδάσκεται μια ώρα κάθε δεκαπέντε μέρες.
ΓΙΩΡΓΟΣ ΒΕΡΓΙΤΣΑΚΗΣ: Κολέγιο Αθηνών
|
