|
Η σύγχρονη εικαστική αγωγή |
|
|
|
20.06.09 |
|
Σελίδα 1 από 6
Το κείμενο που ακολουθεί, αποτέλεσε εισήγηση του Τ. Μουζάκη, σε
συνάντηση ενημέρωσης γονέων και εκπαιδευτικών που οργανώθηκε από τον
Δήμαρχο Αγρινίου και τους Σχ. Συμβούλους Αγρινίου, την 14-1-88, στην
αίθουσα του Δημοτικού Θεάτρου.
Προετοιμάζοντας τα παιδιά μας για τη ζωή, εσείς ως κηδεμόνες κι εμείς ως εκπαιδευτικοί, πρέπει να έχουμε υπόψη μας ότι ο κόσμος που θα ζήσουν θα είναι πολύ διαφορετικός απ' αυτόν που ζήσαμε εμείς και συνεπώς θα πρέπει να τα καταστήσουμε ικανά να τον αντιμετωπίσουν και να μπορέσουν να δημιουργήσουν μέσα σ' αυτόν. Στο προσεχές μέλλον, όπως μας προειδοποιούν ήδη ειδικοί επιστήμονες, πολλά από τα σύγχρονα, συχνά επικερδή, επαγγέλματα θα αχρηστευθούν, πολύ σύντομα ίσως, από την πρόοδο της τεχνολογίας. Στις νέες συνθήκες ζωής που θα δημιουργηθούν, θα απαιτούνται άτομα με έντονα αναπτυγμένες ικανότητες κρίσης, διερευνητικό πνεύμα και επαρκή ενημέρωση γύρω απ' τη χρήση των νέων, απλουστευμένων και προσιτών στον καθένα, τεχνικών μεθόδων και μέσων. Το σημερινό επιτυχημένο πρότυπο του αυστηρά εξειδικευμένου επιστήμονα ή τεχνικού, θα ξεπεραστεί όταν τα μέσα αυτά θα επιτρέπουν στον καθένα ν' αποχτήσει τις ικανότητες που κατά κάποιο τρόπο ο ίδιος σήμερα μονοπωλεί. Θα διευρυνθεί δηλαδή η δυνατότητα χρήσης των απλών τεχνικών μέσων σε πολύ μεγαλύτερη κλίμακα, με αποτέλεσμα πολύπλοκα επιστημονικά προβλήματα και αναζητήσεις να επιλύονται και να διερευνούνται με απλούς μηχανισμούς — ένα κομπιουτεράκι για παράδειγμα — και σε σύντομο χρονικό διάστημα.
Σε χώρες σαν την Αμερική, που έχουν τις οικονομικές και άλλες δυνατότητες να παράγουν και να αξιοποιούν πρωτοποριακά πνεύματα, αναπτύσσοντας διερευνητικά προγράμματα τεράστιας έκτασης και σημασίας — το διαστημικό για παράδειγμα —, παρατηρείται το φαινόμενο, ομάδες ολόκληρες επιστημόνων, όταν ολοκληρώνεται ή ματαιώνεται κάποιο πρόγραμμα, να μεταπηδούν από τη μια έρευνα στην άλλη, και μάλιστα διαφορετικού επιστημονικού χώρου. Έχουμε επομένως τα πρώτα ήδη δείγματα παρακμής της αυστηρής εξειδίκευσης. Το γεγονός αυτό ήταν αδιανόητο πριν από μερικές δεκαετίες και τελείως φανταστικό στις αρχές της Πρώτης Βιομηχανικής Επανάστασης απ’ όπου και αρχίζει η διαδικασία της εξειδίκευσης και τυποποίησης.
Η εκπαίδευση, στα αντίστοιχα χρονικά διαστήματα, ήταν προσαρμοσμένη στις γενικότερες αυτές αντιλήψεις και, εκτός από ορισμένες εξαιρέσεις, ακολουθούσε ή ανεχόταν την αποστήθιση και, στη συνέχεια, τον κατατεμαχισμό των γνώσεων που τελικά περιορίζει και κατακερματίζει την ανθρώπινη προσωπικότητα. Για την ολοκλήρωση της ανθρώπινης προσωπικότητας υπάρχουν συνοπτικά τρεις δρόμοι: α) ο δρόμος της αίσθησης-αντί-λήψης, β) ο δρόμος της νόησης που οδηγεί στη γνώση, και γ) ο δρόμος των συναισθημάτων, ο ψυχοσυγκινησιακός. Η σύγχρονη εκπαίδευση επιδιώκει να συνενώσει τους τρεις αυτούς δρόμους — που τους θεωρεί αδιαίρετους — σε μια ευρύτερη λεωφόρο.
|
