|
Η σύγχρονη εικαστική αγωγή |
|
|
|
20.06.09 |
|
Σελίδα 3 από 6
Στο σημείο αυτό είναι νομίζουμε χρήσιμο να πούμε πώς καθορίζεται γενικά η εκπαίδευση και να αναφέρουμε συνοπτικά πώς πρέπει να μεθοδεύεται το μάθημα των εικαστικών τεχνών που τις τελευταίες δεκαετίες αρχίζει ν' αποχτά σύγχρονους προβληματισμούς και φυσιογνωμία πέρα από παιδαγωγικές γενικότητες. Στη γενική εκπαίδευση ο μαθητής διδάσκεται πολλά και διάφορα μαθήματα, και το πώς θα διδαχτούν αυτά τα μαθήματα ορίζεται και κατοχυρώνεται από τις επιστήμες που ερευνούν την εκπαίδευση: Παιδαγωγική, Ψυχολογία, Κοινωνιολογία κ.ά. Οι έρευνες των επιστημών αυτών έχουν καταλήξει στις μέρες μας σε ορισμένες αρχές κοινής αποδοχής οι οποίες κατοχυρώνονται και νομοθετικά από τον συνταγματικό χάρτη της κάθε χώρας, και από κει περνούν στην εκπαιδευτική νομοθεσία, βάσει της οποίας καταστρώνονται τα αναλυτικά προγράμματα και προετοιμάζονται τα σχολικά βιβλία.
Ένας από τους βασικούς σκοπούς της σύγχρονης εκπαίδευσης στις δημοκρατικές χώρες είναι να αναπτύξει μαθητές με ολοκληρωμένη προσωπικότητα, πράγμα που προϋποθέτει ελεύθερη σκέψη και κρίση, καθώς και να τους βοηθήσει να καλλιεργήσουν αισθητικό κριτήριο ώστε να είναι σε θέση να κατανοήσουν και να εκτιμήσουν την πολιτιστική κληρονομιά της χώρας τους, αφενός, και της παγκόσμιας κοινότητας, αφετέρου. Τόσο όμως στη γενική εκπαίδευση, όσο και στον εικαστικό, καλλιτεχνικό της τομέα, υπάρχουν κατηγορίες παιδιών που λόγω κληρονομικών καταβολών** ή περιβαλλοντικών αιτίων, παρουσιάζουν ορισμένες μαθησιακές δυσκολίες.
Σύμφωνα με τα διεθνή STANDARDS, οι κατηγορίες αυτές είναι βασικά τρεις: αυτή που περιλαμβάνει παιδιά με κανονικό ρυθμό ανάπτυξης, αυτή που αφορά παιδιά με ψυχολογικά και μαθησιακά προβλήματα που δρουν ανασταλτικά στην πορεία της γνώσης, και τέλος αυτή που συγκεντρώνει παιδιά με ειδικές ανάγκες (τυφλά, κωφάλαλα, κ.λπ.). Οι γενικές βασικές αρχές της εκπαιδευτικής διαδικασίας, απόρροια της σύγχρονης επιστημονικής έρευνας και συνάρτηση των δημοκρατικών αντιλήψεων για την παιδεία, που πρέπει να έχουμε υπόψη μας γονείς και εκπαιδευτικοί, είναι οι ακόλουθες:
1) Κανένα παιδί, ανεξάρτητα από καταγωγή, κοινωνική τάξη, φυλή ή φύλο, δεν μπαίνει στην εκπαιδευτική διαδικασία σαν άγραφο χαρτί (tabula rasa), αλλά συνοδεύεται από ορισμένες κληρονομικές καταβολές και επίκτητες εμπειρίες που καθορίζουν ως ένα βαθμό την εξέλιξη του.
2) Η από καθέδρας διδασκαλία απορρίπτεται από την σύγχρονη Παιδαγωγική, μετατρέποντας το ρόλο του εκπαιδευτικού από αλάθητο παντοκράτορα σε φύλακα άγγελο του μαθητή, πολύτιμο σύμβουλο και φίλο, επιφορτισμένο να τον βοηθά, να τον παρακινεί και να τον ενθαρρύνει να αναπτύξει απρόσκοπτα τις ικανότητές του, να προλαβαίνει τα αδιέξοδά του και να μεθοδεύει την χρονολογική σειρά των προβληματισμών του.
|