|
Η σύγχρονη εικαστική αγωγή |
|
|
|
20.06.09 |
|
Σελίδα 5 από 6
6) Πώς διευκολύνεται ο οπτικός, εικαστικός διάλογος και σταματά ο μονόλογος που, σημειωτέον, σπάνια φτάνει σε κάτι δημιουργικά εξελίξιμο.
7) Ποιος είναι ο τρόπος με τον οποίο ο μαθητής αποχτά άμεσα την εμπειρία του συνόλου των λύσεων των συμμαθητών του, αποθησαυρίζοντας τις ζωντανότερες εμπειρίες για τη λύση των ατομικών του εικαστικών προσπαθειών.
8) Πώς αποχτά βιώματα για τον ευρύτερο — και σημαντικότατο— πνευματικό χώρο που καλύπτει
η τέχνη.
9) Πώς συντελείται η διαδικασία της συνειδητοποίησης και τροφοδοτείται αβίαστα και μεθοδικά το ασυνείδητο.
10) Πώς το σχολείο γίνεται φιλικός και φιλόξενος χώρος για τον μαθητή, εξοστρακίζοντας έτσι την τάση απόδρασης που του καλλιεργεί η αυταρχική, ψυχαναγκαστική εκπαίδευση.
11) Πώς ο μαθητής θ’ ασκήσει άμεσα και αποτελεσματικά την ατομική του κρίση, βιώνοντας διαλεκτικά τις εικαστικές του ικανότητες.
12) Πώς θα κατανοήσει συντομότερα το ευρύτερο πολιτιστικό του περιβάλλον και θ’ αφομοιώσει τα στοιχεία του, διαμορφώνοντας την ατομική του αισθητική.
13) Πώς το μάθημα της αισθητικής αγωγής θα πάρει την αρμόζουσα θέση του ανάμεσα στα άλλα μαθήματα και δεν θα παραμερίζεται για χάρη τους, θεωρούμενο σαν περιθωριακή ασχολία.
14) Πώς θα μπορεί ο μη εξειδικευμένος εκπαιδευτικός ν' ανταπεξέλθει εύκολα και με επάρκεια στο μάθημα των εικαστικών. Η εποχή της αυστηρής εξειδίκευσης, όπως είπαμε παραπάνω, υποχωρεί συνεχώς, χωρίς αυτό να σημαίνει ωστόσο ότι οι ειδικοί δεν είναι απαραίτητοι για την συνέχιση της παραπέρα έρευνας σε κάθε τομέα του επιστητού.
15) Πώς το μάθημα αυτό ανοίγει τις πόρτες στον εξωσχολικό και ευρύτερο κοινωνικό χώρο.
16) Πώς τα βιώματα του μαθητή κατά τη σχολική περίοδο μπορούν ν’ αποτελέσουν τη ζωτική αφετηρία για τη διατήρηση επαφής δια βίου με τις εικαστικές τέχνες — και μάλιστα όχι ως παθητικού φιλότεχνου, αλλά ενεργητικού και με κρίση.
17) Πώς θ’ αποχτήσει τα εφόδια, ώστε ν’ ασχοληθεί αν θέλει με τις εικαστικές τέχνες ερασιτεχνικά, όπως συμβαίνει λόγου χάρη με τη μουσική.
18) Πώς θ' αποχτήσει αναντικατάστατες εμπειρίες — που καμιά επαγγελματική ή λόγια σχολή δεν μπορεί να του προμηθεύσει —αν σκέφτεται ν' ασχοληθεί με το επάγγελμα του εικαστικού καλλιτέχνη.
19) Πώς θ’ αποφύγει τη στείρα μίμηση προς την οποία ρέπουν πολλοί μαθητές — όχι βέβαια από έμφυτη κλίση, αλλά από τα κακά παραδείγματα που βλέπουν γύρω τους.
20) Πώς θα αναπτύξει και καλλιεργήσει την αίσθηση του φυσικού μας περιβάλλοντος και θα το συνδέσει με την λαϊκή μας τέχνη.
21) Πώς θα επικοινωνήσει με τους αρχαίους ελληνικούς πολιτισμούς και θα τους συνδέσει διαχρονικά με τις σημερινές αναζητήσεις.
22) Πώς θα επικοινωνήσει με τον παγκόσμιο πολιτισμό με κριτικό πνεύμα.
23) Πώς θ’ αποφύγουμε οι ίδιοι εμείς να διαχωρίζουμε την τέχνη σε χρώμα, σχέδιο, σύνθεση, χώρο και λοιπά στοιχεία, μια που έτσι αποσυνθέτουμε και κατακερματίζουμε την προσωπικότητα του μαθητή, στερώντας ταυτόχρονα την τέχνη από το βασικό, χαρακτηριστικό της γνώρισμα: την ενότητα. (Αυτό μπορεί να γίνεται μόνο σε επαγγελματικές, καλλιτεχνικές σχολές, όπου η προσωπικότητα του σπουδαστή είναι κατά τεκμήριο διαμορφωμένη).
24) Πώς θ' αντιληφθούν οι μαθητές τον ενιαίο χαρακτήρα όλων των τεχνών: μουσικής, θεάτρου, χορού, κ.λπ.
25) Πώς, τέλος, θ' αντιληφθούν την ενότητα γενικότερα τεχνών και επιστήμης σαν δυο παράλληλων εκδηλώσεων του ανθρώπου που στοχεύουν προς την ομορφιά και τη γνώση — προϋποθετικά στοιχεία για έναν καλύτερο κόσμο όπου ο άνθρωπος θα νιώθει ασφαλής και ευτυχισμένος.
|