Άρθρα τεύχους

Η πολιτιστική μας πραγματικότητα
Η Ένωση στη μεγάλη απεργία και τις κινητοποιήσεις των καθηγητών
Υπόμνημα - Τα αιτήματα της Ένωσης
Στη μνήμη του συναδέλφου μας Μάνθου Παπαγεωργίου, γλύπτη - καθηγητή Μ.Ε.
Για την αξιοποίηση του εποπτικού υλικού
Η διασπορά των καθηγητών Καλλιτεχνικών από τα Γυμνάσια - Λύκεια στα Δημοτικά
Τα καλλιτεχνικά στην εκπαίδευση
Μέθοδος απεικόνισης αντικειμένων εκ του φυσικού
Αισθητική αγωγή και σχολείο - συμπεράσματα από μια σύντομη ιστορική αναδρομή
Η σύγχρονη εικαστική αγωγή
Αισθητική αγωγή – μέσο μόρφωσης
Ο μαθητής μπροστά στο έργο τέχνης
Το θέατρο στο Γυμνάσιο - στόχοι και συμπεράσματα
Η πορεία της διδασκαλίας στη διάρκεια μιας διδακτικής ώρας
Μουσείο – εκπαίδευση
Παρθενώνας
Εκπαιδευτικά προγράμματα στην Ακρόπολη
Εκπαιδευτικά προγράμματα στο μουσείο κυκλαδικής και αρχαίας ελληνικής τέχνης
Εκπαιδευτικά προγράμματα στο μουσείο Μπενάκη
Το μήνυμα που φέρνει το προσωπείο
Εκπαιδευτικά προγράμματα στην εθνική πινακοθήκη και μουσείο Αλεξάνδρου Σούτσου
Το παιχνίδι με τους σπάγγους
Μια τεχνική ανάμεικτη: τέμπερα και σινική μελάνη
Μια χρωματική άσκηση
Από τον εμπειρισμό στη γνώση
Η οπτική πλευρά του περιβάλλοντος
Κούκλες από παπιέ-μασέ
Η παρακίνηση στο δημιουργικό παιχνίδι
Η χαρακτική: σύντομα ιστορικά στοιχείο και ορισμένες πρακτικές υποδείξεις για τη δουλειά στο σχολείο
Το τύπωμα στο σχολείο
Το διακοσμητικό σχέδιο και η εφαρμογή του πάνω στο ύφασμα
Εκθέσεις μελών της Ένωσης
Παρουσίαση νέων εκδόσεων
Δραστηριότητες στα σχολεία
Αισθητική αγωγή – μέσο μόρφωσης Εκτύπωση E-mail
20.06.09
Ευρετήριο άρθρου
Αισθητική αγωγή – μέσο μόρφωσης
Σελίδα 2
Σελίδα 3
Σελίδα 4
Σελίδα 5
Σελίδα 6
Σελίδα 7
Σελίδα 8

Τι είναι αισθητική; Το «ωραίο» απασχόλησε και απασχολεί σοβαρά τον άνθρωπο και πρακτικά και θεωρητικά. Έτσι, δημιουργήθηκε μια επιστήμη όχι και τόσο νέα, η «Αισθητική» η οποία προσπαθεί να μελετήσει και να αναλύσει το «ωραίο» κυρίως στα έργα τέχνης. Η επιστήμη αυτή αποτελεί κλάδο της Φιλοσοφίας είναι δε πρακτική και θεωρητική.
Την πρώτη συστηματική προσπάθεια ανάλυσης της έννοιας του ωραίου από τον Πλάτωνα την βρίσκουμε στα έργα του «Ιππίας μείζων» και «Συμπόσιον», όπου το καλό δηλαδή το ωραίο συνδυάζεται και τέλος ταυτίζεται με το αγαθό δηλαδή το ηθικό, το οποίο υπερβαίνει τη σφαίρα του ηθικού και ταυτίζεται με την ιδέα. Αργότερα το ιδεώδες της Βυζαντινής Αισθητικής ήταν η αναζήτηση του υψηλού και του θείου.

Η Αναγέννηση στην Ιταλική τέχνη έδωσε μεγαλύτερη προσοχή στο «κάλλος», η Φλαμανδική στη «φυσικότητα» ενώ η Γερμανική τέχνη απέδωσε με «ρεαλισμό» τη νοοτροπία της εποχής (μετά τη μεταρρύθμιση).

Η νεότερη αισθητική ασχολείται με τη θεωρητική έρευνα των βασικών αισθητικών προβλημάτων δηλ. 1) του ωραίου, 2) του αισθητικού κριτηρίου, 3) της καλλιτεχνικής δημιουργίας και 4) της καλαισθητικής απόλαυσης.

Στη σύγχρονη αισθητική επικρατούν περισσότερο ρεαλιστικές αντιλήψεις και η προσπάθεια να δημιουργηθεί μια νέου τύπου Αισθητική. Το ενδιαφέρον τώρα στρέφεται όχι τόσο στις αισθητικές θεωρίες όπως παλιότερα, αλλά στη μελέτη της «αισθητικής πραγματικότητας» την οποία αντιπροσωπεύουν τα υπάρχοντα έργα τέχνης. Επίσης, πολλοί επιζητούν να συνδυάσουν το «ωραίο» με το κοινωνικώς ωφέλιμο, πράγμα που παλιότερα χαρακτηριζόταν σαν ασυμβίβαστο.

Με τη σχολή της Φραγκφούρτης με τους Αντόρνο, Λόβενταλ, Μαρκούζε, Χορκχάϊμερ θεσμοθετείται η καλούμενη κοινωνιολογικά προσανατολισμένη αισθητική, δηλαδή η αισθητική που αποτιμά την τέχνη με κριτήριο την συμβολή της στην αφύπνιση της κοινωνικής συνείδησης.

Το αισθητικά αξιόλογο - Αισθητικές κατηγορίες


Πολλοί αισθητικοί ασχολήθηκαν με το αισθητικά αξιόλογο. Αλλά για να εξετασθεί αυτό το θέμα πρέπει να χωριστεί το αισθητικά αξιόλογο σε κατηγορίες.

Άλλοι αισθητικοί το χωρίζουν σε 4, άλλοι σε περισσότερες π.χ. 1) το ωραίο, 2) το υπέροχο, 3) τραγικό, 4) κωμικό. Το ωραίο ας το εννοήσουμε σαν το αισθητικά αξιόλογο στη γενικότητά του, οπότε όλες οι άλλες κατηγορίες υπάγονται σ' αυτό.