Το θέατρο στο Γυμνάσιο - στόχοι και συμπεράσματα - Ένωση Καθηγητών Καλλιτεχνικών Μαθημάτων

Τον Ιούνιο της περσινής χρονιάς, στην αυλή του Γυμνασίου Κοντόπευκου ανεβάσαμε την κωμωδία του Αριστοφάνη «Όρνιθες» σε διασκευή Τ. Αποστολίδη και μουσική Μ. Χατζιδάκι. Ήταν αποτέλεσμα συνεργασίας των καθηγητών: Φιλολογικών, Αίγλης Γκρέτσικου Αγγλικών, Χρυσάνθης Κότογλου Μουσικής, Αγγελικής Τσιτριμπίνη Καλλιτεχνικών, Ευτυχίας Ροδοπούλου.
Στις παραστάσεις πήραν μέρος 22 μαθητές ηθοποιοί, 18μελής χορός και 70 στη χορωδία και ορχήστρα. Στις ομάδες ενδυματολόγων, μακιγιέρ, σκηνογράφων, φροντιστών ήχου, αφίσας κ.λπ. δούλεψε σχεδόν το σύνολο των μαθητών. Η προσέλευση του κόσμου ξεπέρασε τις προσδοκίες μας κι οι κριτικές ήταν ενθουσιώδεις. Για μας όμως πιο σημαντική κι από την επιτυχία της παράστασης ήταν η ίδια η διαδικασία της προετοιμασίας.

Στόχοι και πραγματικότητα

Οι αρχικοί μας στόχοι ήταν:

1) Να βρούμε μια πηγή χαράς και κεφιού στο σχολείο.

2) Ν’ αποκαταστήσουμε πιο γνήσια επαφή και να δημιουργήσουμε δεσμούς φιλίας, εμπιστοσύνης και αμοιβαίας κατανόησης με τα παιδιά και μεταξύ μας.

3) Ν’ αναπτύξουμε κοινά ενδιαφέροντα, μέσα στα πλαίσια μιας πολυδιάστατης δημιουργικής απασχόλησης. Στην πορεία όμως της δουλειάς είδαμε τους στόχους μας να διευρύνονται:

1) Βγήκαν απ’ την αφάνεια μια σειρά μέτριοι ή μέσοι μαθητές.

2) Αξιοποιήθηκαν και αναδείχθηκαν οι δεξιότητες και τα ταλέντα.

3) Αναπτύχθηκε η ατομική πρωτοβουλία και η συλλογικότητα σκέψης και δράσης.

4) Η τεράστια εκφραστική γκάμα που προσφέρει ένα θεατρικό έργο απαιτήσεων (σκηνοθεσία, χορογραφία, σκηνογραφία κ.λπ.) έδωσε τη δυνατότητα στα παιδιά ν’ ασχοληθούν ή μ’ ένα μόνο αντικείμενο, ή με πολλά μαζί, ξεδιπλώνοντας άγνωστες ίσως πτυχές της δημιουργικής τους ικανότητας.

Μέθοδος δουλειάς

Ο δικός μας ρόλος ήταν καθοδηγητικός χωρίς να’ ναι καθοριστικός. Παρακολουθούσαμε τις πρόβες διακριτικά, παρεμβαίνοντας μόνον όταν υπήρχε απόλυτη ανάγκη.

Η έλλειψη μιας αυθεντίας, μας οδήγησε στη συλλογική ενασχόληση, με όλες τις ομάδες δουλειάς του θεάτρου, και των τριών συναδέλφων, συνεργατών. Αυτή η μέθοδος απέδωσε στην ενότητα του έργου, κόστισε όμως πολύ κόπο. Τα διλήμματα ήταν πολλά: Πώς να κάνεις π.χ. μια καλή παράσταση χωρίς να στερήσεις από τα παιδιά που δούλεψαν τη χαρά της συμμετοχής; Έτσι θυσιάστηκε πολλές φορές η ποιότητα στο βωμό της χαράς. Όταν πάλι η επιλογή γινόταν απαραίτητη, κάναμε προσπάθεια να βρίσκουμε άλλη διέξοδο.

Την έπαρση του ηθοποιού την αντιμετωπίσαμε έχοντας δύο υποψήφιους για κάθε κύριο ρόλο. Κάποτε κάναμε λάθη που δεν επανορθώνονταν.

Η καχυποψία, η πολεμική κι η πίεση του χρόνου, μας οδήγησαν πολλές φορές στην παραίτηση. Τίποτα όμως δε στάθηκε ικανό να σταματήσει τον ξέφρενο ενθουσιασμό των παιδιών. Εκδηλωνόταν σε κάθε πρόβα, επί δυόμισι μήνες καθημερινά, μαζί με τα Σαββατοκύριακα.

Κάθε πρόβα γινόταν διαφορετική, μοναδική. Τα παιδιά μαθημένα να ζωγραφίζουν εικόνες, εύρισκαν μαγευτικό να γίνονται ένα μ’ αυτές και να κινούνται μέσα τους. Αυτοσχεδίαζαν, άλλαζαν τους ρόλους, σκηνοθετούσαν με τέτοιο κέφι που συνεχώς μας παρέσυρε σε χειροκροτήματα και γέλια.

Προηγούμενο - Επόμενο>>

[ Πίσω ]