|
O πολιτικός χαρακτήρας των αλλαγών μέσω των νέων νομοθετημάτων - Εισαγωγή |
|
|
|
21.01.07 |
|
Σελίδα 6 από 6
Όπως χαρακτηριστικά αναφέρει η εισηγητική έκθεση “Στην κοινωνία της μάθησης και της Γνώσης, τα πάντα μπορούν να αναχθούν σε ευκαιρίες μάθησης και ανάπτυξης των γνώσεων, των ικανοτήτων” των δεξιοτήτων και των ταλέντων που διαθέτει ο καθένας”.
Ο στόχος είναι φανερός. Αφού η εκπαίδευση μπορεί να διεξαχθεί οπουδήποτε και με οποιονδήποτε τρόπο, ακόμη και περιστασιακά, ακούσια και παρεμπιπτόντως, η κοινωνία θα πρέπει να πάψει να αποδίδει τόσο μεγάλη σημασία στις συστηματοποιημένες και επιστημονικά οργανωμένες μορφές εκπαίδευσης, μέσα σε κατάλληλα Ιδρύματα, που διαθέτουν τα εχέγγυα για να εκπληρώσουν τις επιστημονικές απαιτήσεις της εργασίας τους και την κοινωνική της αποστολή. Ο σκοπός αυτής της αναμόρφωσης διακηρύσσεται ξεκάθαρα στην εισηγητική έκθεση- είναι “η ενθάρρυνση της απόκτησης γνώσεων με προσανατολισμό στην αγορά εργασίας και τον επιχειρηματικό χώρο”. Με λίγα λόγια πρόκειται για μια πολιτική που αποσκοπεί να εξωθήσει τη μεγάλη πλειονότητα των εργαζομένων σε μια διαρκή αναζήτηση επιφανειακών και εφήμερων μαθήσεων, προσαρμοζόμενων κάθε φορά στις συγκυριακές ανάγκες της αγοράς. Δεν είναι τυχαίο ότι οι πιο ένθερμοι υποστηρικτές των παραπάνω αλλαγών είναι οι μεγάλοι επιχειρηματίες και οι βιομήχανοι, που μέσα από τις αποφάσεις και κείμενά τους δηλώνουν: “οι εθνικές κυβερνήσεις θα πρέπει να αντιμετωπίσουν την εκπαίδευση σε μια διαδικασία που θα εκτείνεται από τη μικρή ηλικία έως τα γεράματα”, δηλαδή ότι ακόμα το Nηπιαγωγείο θα πρέπει να μετατραπεί σε χώρο προετοιμασίας ελαστικών “απασχολήσιμων”, προκειμένου να ενισχυθεί η οικονομική και η πολιτική κυριαρχία της Πλουτοκρατίας.
Συνοψίζοντας, μπορούμε να πούμε ότι οι στόχοι του παραπάνω νομοθετήματος είναι:
1) Διασύνδεση, Ενοποίηση και τελικά ο εκφυλισμός της συστηματικής και ειδικά της Α.Ε., στο επίπεδο ταχύρυθμων καταρτίσεων και εμπειρικών γνώσεων.
2) Δημιουργία ενός μηχανισμού “πιστοποίησης επαγγελματικών ικανοτήτων”, όπου θα ενταχθούν τελικά όλοι οι εργαζόμενοι ανεξάρτητα από τίτλους σπουδών του επίσημου εκπαιδευτικού συστήματος και όπου τον πρώτο λόγο θα έχουν οι εργοδότες.
3) Σταδιακή παραχώρηση του Δικαιώματος σε κάθε αναρμόδιο και ακατάλληλο φορέα (ΣΕΒ, ΓΣΕΕ, ΑΔΕΔΥ, ΓΣΕΒΕΕ κ.λ.π.) να παρέχουν εκπαίδευση οποιασδήποτε βαθμίδας ακόμα και Πανεπιστημιακή.
4) Διασύνδεση και υποταγή τελικά όλου του συστήματος της Εκπαίδευσης στο σύστημα της Κατάρτισης που τελεί υπό τον έλεγχο των εργοδοτών.
Με λίγα λόγια ακόμα και ο τίτλος του νόμου δεν αντιστοιχεί στο περιεχόμενο, γιατί διαβάζοντας το νόμο βγαίνει το συμπέρασμα ότι πρόκειται για τη “συστηματοποίηση της Δια-Βίου Αμάθειας” με ισόβια περιπλάνηση ανάμεσα στην κατάρτιση και την ψευτοαπασχόληση.
Δημοσθένης Μπαρτζώκας:
Καθηγητής Ε.Μ.Π., Μέλος της Διοικούσας Επιτροπής της ΠΟΣΔΕΠ
|
