Στη λειτουργία θεατρικών ομάδων σε διαπολιτισμικό περιβάλλον ο υπεύθυνος για το εικαστικό μέρος, μόνος ή συνεργαζόμενος με συναδέλφους, αναζητά λύσεις που να δεσμεύσουν τη δημιουργικότητα της ομάδας και, πέρα από το πάγιο αίτημα δημιουργίας εναυσμάτων για ενεργητική στάση απέναντι στην εικόνα και την οθόνη, να δώσουν φωνή σε έναν καταιγισμό σκέψεων και ιδεών που φιμώνεται από τις δυσκολίες της γλώσσας.

Καθώς η δημιουργία σκηνικού χώρου με απλά μέσα σε αφθονία και με ομαδική συμμετοχή των μαθητών είναι το ζητούμενο, οι εφαρμογές συχνά περιλαμβάνουν χαρτί, ύφασμα, πλαστικό χρώμα, χρήση εικαστικού ή φωτογραφικού υλικού σε προτζέκτορα. Στο Διαπολιτισμικό Γυμνάσιο Πυλαίας Θεσσαλονίκης και το Σχολείο Νέας Ελληνικής του Α.Π.Θ. η Οδύσσεια, η αρχέτυπη ιστορία του νόστου, υπήρξε το κύριο πλαίσιο για θεατρικές εφαρμογές με εκκίνηση τα αρχαία κεραμικά, ενώ η χρήση αφθονίας βαμμένης γάζας δείχνει ιδανική λύση για αυτοσχεδιασμούς, κοστούμια και σκηνικά.

Ο συνδυασμός εικαστικής δραστηριότητας με θεατρικά παιχνίδια, αυτοσχεδιασμούς και δρώμενα και η ένταξη σε σχολικό πλαίσιο όπως γιορτές, εκδηλώσεις κλπ εξασφαλίζει τη βιωσιμότητα του οράματος, δίνει έναυσμα για συναντήσεις και δράση εκτός σχολικού χρόνου και χώρου, τέλος αναπλαισιώνει τη σχολική ζωή με ένα διαρκές σχόλιο (όπως αυτό παραμένει στη μνήμη αλλά και αποτυπωμένο στο φωτογραφικό υλικό), οριοθετώντας χώρο για τη συνεχή παραμυθία της τέχνης .

Παυλίνα Γραικού: Φιλόλογος, ΜΑ θεατρικών σπουδών Θεσσαλονίκη

Το σύνολο των μαθητών, για να αποτελέσουν ομάδα, χρειάζεται να γνωριστούν μεταξύ τους με τρόπο συναισθηματικά ασφαλή. Διαφορετικά αυτό που συνήθως συμβαίνει είναι να ‘περιχαρακώνονται’ τα παιδιά σε κλίκες που συχνά στρέφονται η μια εναντίον της άλλης, χωρίς να μπορεί ο εκπαιδευτικός να ελέγξει την συνοχή του συνόλου. 

Η Τέχνη προσφέρει πολύ σημαντικό εκπαιδευτικό εργαλείο για τη δημιουργία σχέσης εκπαιδευτικού έργου τόσο μεταξύ των παιδιών όσο και μεταξύ καθηγητού- μαθητών.

Μια σειρά δραστηριοτήτων που διδάσκονται στο σεμινάριο, μπορούν να μεταφερθούν στην τάξη, με στόχο την υποστήριξη της δημιουργίας της κοινής ταυτότητας μιας ομάδας/ τάξης . 

Οι μαθητές μέσα από αυτές τις ασκήσεις θα γνωριστούν σε επίπεδο πολιτιστικής κληρονομιάς, αξιών και επιθυμιών/ επιδιώξεων, θα συνομιλήσουν ανταλλάσσοντας κώδικες επικοινωνίας που θα δημιουργήσουν ενδιαφέρον -αντικαθιστώντας την καχυποψία και το φόβο- για την διαφορετικότητα που συνθέτει την τάξη. 

Οι δραστηριότητες αποκωδικοποιούνται και συζητούνται για την χρησιμότητά τους επικεντρώνοντας σε τρία επίπεδα: Ταυτοποίησης, κοινότητας αξιών και επικοινωνιακών εργαλείων. Στόχος είναι να μην επιδιώκεται απλά η αλλαγή συμπεριφοράς που συχνά οδηγεί τους εκπαιδευτικούς σε αδιέξοδα αλλά η δημιουργία κοινών αξιών κι επιδιώξεων στην ομάδα μέσα από ταυτοποιήσεις που στηρίζονται στις κοινές ανάγκες για δικαιοσύνη, σεβασμό και ασφάλεια που έχουν οι μαθητές/ μαθήτριες.

Νίκη Ρουμπάνη: Ζωγράφος, εκπαιδευτικός