|
Oι επιπτώσεις στις Σχολές Καλών Tεχνών - Διβάρης - Εισαγωγή |
|
|
|
13.05.07 |
|
Σελίδα 1 από 5
Θα αναφερθώ σε ορισμένα σημεία τα οποία θεωρώ κομβικά, έτσι ώστε να σχηματίσετε μια γνώμη για το τι προβληματίζει εμένα και άλλους συναδέλφους - διδάσκοντες από το χώρο των Σχολών Καλών Τεχνών, αλλά και συναδέλφους - καλλιτέχνες από τον ευρύτερο χώρο των εικαστικών τεχνών.
Οι Σχολές Καλών Τεχνών συμμετέχουν και αποδέχονται πλήρως τις θέσεις της ΠΟΣΔΕΠ και της ΕΣΔΕΠ τόσο στα επιμέρους ζητήματα, όσο και στις γενικότερες κατευθύνσεις σχετικά με τη «Διακήρυξη της Μπολόνια».
Υποστηρίζουν ομόφωνα το δημόσιο χαρακτήρα των ΑΕΙ. Είναι φανερό ιδιαίτερα σε εμάς, στη Σχολή Καλών Τεχνών του ΑΠΘ με τα τέσσερα τμήματά της, των Εικαστικών και Εφαρμοσμένων Τεχνών, των Μουσικών Σπουδών, των Θεατρικών Σπουδών και το νεοϊδρυθέν Τμήμα Κινηματογράφου, ότι αυτά που η «Μπολόνια» θα ήθελε να ισχύουν σ’ εμάς, παραδείγματος χάριν η σχέση των πανεπιστημίων με ιδιωτικές επιχειρήσεις έτσι ώστε να υπάρχει και εξωτερική χρηματοδότηση και να μην επιβαρύνεται δήθεν ο κρατικός προϋπολογισμός, αποτελεί μια ουτοπική ιδέα που μπορεί να εφαρμοστεί μόνο σε λίγες περιπτώσεις σε δυτικοευρωπαϊκά κράτη, κι αυτό έχει την εξήγησή του. Τουναντίον η επιδίωξη των κυβερνήσεων που χειρίσθηκαν το θέμα όλα αυτά τα χρόνια για εξωτερική ιδιωτική χρηματοδότηση –γιατί μη ξεχνάτε ότι η πολιτική που ακολουθεί μία νεοφιλελεύθερη άποψη για τα πανεπιστήμια διανύει ήδη πάνω από δεκαετία– δεν ευδοκίμησε ποτέ. Αντίθετα εφαρμόζοντας αυτή την πολιτική, η κρατική χρηματοδότηση σ’ εμάς είναι τόσο πενιχρή, ώστε να αντιμετωπίζουμε σοβαρά προβλήματα λειτουργίας. Αν υπήρχε εξωτερική χρηματοδότηση όλα αυτά τα χρόνια, θα μας είχε απασχολήσει, αλλά κάτι τέτοιο δεν έγινε ποτέ. Ενδεχομένως λοιπόν πρέπει να θεωρήσουμε ότι η νεοφιλελεύθερη ιδέα της εξωτερικής χρηματοδότησης ικανή να συντηρεί σχολές και πανεπιστήμια ανήκει τουλάχιστον στο χώρο του φανταστικού, πλην ορισμένων εξαιρέσεων.
Μπορεί να εφαρμοστεί ίσως σε ελάχιστα αντικείμενα, όπως για παράδειγμα στις οικονομικές σπουδές, ίσως και σε αυτό το περίεργο μόρφωμα που θέλει να ιδρύσει ο Χριστόδουλος, που έχει αναφερθεί ως Eκκλησιαστική Σχολή και σε άλλα τέτοια. Πάντως εν γένει στο Πανεπιστήμιο, η μη κρατική χρηματοδότηση, δεν μπορεί να λειτουργήσει. Έτσι φαίνεται τουλάχιστον από τις ιδιομορφίες που υπάρχουν στην ελληνική αγορά.
Ακόμα και η ίδρυση «μη κερδοσκοπικών, μη κρατικών Πανεπιστημίων», ή ακριβέστερα, για να τα λέμε τα πράγματα έτσι όπως είναι, η ίδρυση Iδιωτικών Πανεπιστημίων, είναι εντελώς ουτοπική για όλο το φάσμα των σχολών των ΑΕΙ, με εξαίρεση δύο-τρεις σχολές, όπως ανέφερα προηγουμένως για τον απλούστατο λόγο ότι απαιτείται υποδομή και έξοδα που είναι αδύνατον να καλύψουν οι όποιες ιδιωτικές χρηματοδοτήσεις της αγοράς, αν δεν συμβούν απαραίτητα δύο πράγματα:
Πρώτον η κατάργηση εντελώς της δωρεάν παιδείας με την καταβολή διδάκτρων από τους φοιτητές τόσο στις προπτυχιακές όσο και στις μεταπτυχιακές σπουδές. Σας θυμίζω ότι στην Αγγλία, που έχει μεγαλύτερη διάρκεια ζωής η «νεοφιλελεύθερη παιδεία» στα Πανεπιστήμια, στην αρχή είχαν επιβληθεί δίδακτρα στις μεταπτυχιακές σπουδές και εδώ και πέντε χρόνια αν θυμάμαι καλά, απαιτούνται δίδακτρα και στις προπτυχιακές σπουδές.
Δεύτερο και κυριότερο, για να πραγματοποιηθεί όλο αυτό το πρόγραμμα της «νεοφιλελεύθερης παιδείας », θα πρέπει πρώτα να υποβαθμιστούν πλήρως τα ΑΕΙ, έτσι ώστε να εξισωθούν με το επίπεδο των ιδιωτικών κέντρων ελευθέρων σπουδών (ΚΕΣ) και έτσι να μπορέσουν κι αυτά με τη σειρά τους να ονομαστούν «Πανεπιστήμια». Αυτή η δεύτερη προσπάθεια επιχειρείται εδώ και πολλά χρόνια. Αυτός δηλαδή ήταν ο στόχος εξ αρχής και δρομολογήθηκε ως εξής: Αρχικά, ενώ απαγορεύεται κάθε συσχετισμός των ΚΕΣ με πανεπιστημιακές σπουδές, εμφανίστηκαν διαφημίσεις όπου γινόταν εμφανής παραλληλισμός τους με τα Πανεπιστήμια κι αυτό με την ανοχή των αρμόδιων φορέων.
|