Η αλληλεγγύη των μαθητών ασπίδα στη μοναξιά και την επιθετικότητα

H περίπτωση του Ε’ Δημοτικού Λεμεσού, Κύπρου. Οι μαθητές από ότι δείχνουν οι έρευνες αλλά και οι μαθητικές εκλογές , εμπιστεύονται τους συμμαθητές τους όχι με τα κριτήρια που έχουμε εμείς οι εκπαιδευτικοί αλλά με βάση το εάν τους εμπνέουν σύμφωνα με τα δικά τους οράματα και ινδάλματα.

Όμως εμείς οι ενήλικες διαμεσολαβούμε πολύ περισσότερο από ότι αντιλαμβάνονται οι νέοι σε αυτές τις επιλογές. Από το ρόλο του γονέα, του εκπαιδευτικού, του τηλεπαρουσιαστή, του τάδε γνωστού αθλητή ή ηθοποιού, οι ενήλικες στέλνουν διαρκώς σήματα στο συνειδητό και στο ασυνείδητο των μαθητών για το ποιους πρέπει να θαυμάζουν και ποιους να εμπιστεύονται.

Αυτό μας δημιουργεί την ευθύνη να εξετάζουμε όλες τις παραμέτρους συμβολής σε μια αγωγή χειραφέτησης για να δώσουμε στις επόμενες γενιές τη δυνατότητα να ξεπεράσουν τα δικά μας λάθη.

Πολλά από τα προβλήματά τους οι μαθητές τα συζητούν με συνομήλικους. Οι σχέσεις συνομηλίκων μεταξύ τους από την ηλικία των 10-11 ετών αρχίζουν να έχουν μια μεγάλη βαρύτητα διότι τότε οι μαθητές αρχίζουν να αποκόβονται από την αναζήτηση ασφάλειας που στρέφεται προς τους γονείς και στρέφονται
σιγά- σιγά προς τη δική τους γενιά ανθρώπων, αναζητώντας το ρόλο τους στη ζωή, ψάχνοντας τα κοινά στοιχεία που τους ενώνουν και τις ιδιαιτερότητες που κάνουν κάθε ένα ξεχωριστό άτομο.

Οι συγκρούσεις είναι παράμετρος αυτής της ωρίμανσης, παράμετρος κάθε αλλαγής. Η επιμόρφωση των μαθητών στη διαμεσολάβηση σε συγκρούσεις έχει δοκιμαστεί σε πολλές χώρες, ως μια μέθοδος που διδάσκει στους νέους να εκφράζονται, να διεκδικούν, να οριοθετούνται και τελικά να επιλύουν και τις συγκρούσεις τους, σε πρώτο επίπεδο, χωρίς να προστρέχουν στους ενήλικες, εάν το θέμα δεν είναι πολύ σοβαρό.

Αυτή η διαμεσολάβηση συνομηλίκων γίνεται με την επιμόρφωση εθελοντών στη διευθέτηση συγκρούσεων, που εργάζονται εθελοντικά, σε ζευγάρια συνήθως, βοηθώντας μαθητές που έχουν κάποιο θέμα μεταξύ τους: Α) Να ακούσουν ο καθένας τα συναισθήματα, τους φόβους και γενικά την πλευρά του άλλου, Β) Να βρουν μόνοι τους μια λύση που, εν μέρει έστω, να ικανοποιεί και τους δύο.

Ένα πρόγραμμα σαν αυτό χρειάζεται όμως, πέρα από την επιμόρφωση των μαθητών, τη συμμετοχή και την επιμόρφωση και των άλλων παραγόντων στο σχολείο, των εκπαιδευτικών και των γονέων, έτσι ώστε να μην εμποδίζουν αλλά αντίθετα να πλαισιώνουν τις προσπάθειες των μαθητών.

[Απόσπασμα]

Nίκη Pουμπάνη:
Zωγράφος, Eκπαιδευτικός

[ Πίσω ]