Παιχνίδι με κόκκινο – κίτρινο – μπλε - Ένωση Εκπαιδευτικών Εικαστικών Μαθημάτων

Το παιχνίδι αυτό απευθύνεται στους μαθητές της Β’ Γυμνασίου. Σκοπός του είναι να λειτουργήσει σαν εργαλείο μάθησης, να υποστηρίξει δηλαδή τη διδασκαλία των χρωμάτων, μ’ έναν ευχάριστο τρόπο.
Προηγείται ένα θεωρητικό μάθημα για τα βασικά χρώματα, που είναι το κόκκινο – κίτρινο – μπλε. Από τα χρώματα αυτά παράγονται, με την προσθήκη του μαύρου και του άσπρου, όλα τα υπόλοιπα χρώματα που υπάρχουν γύρω μας.

Στην Α’ Γυμνασίου οι μαθητές διδάσκονται τι είναι φόρμα (ένα κλειστό σχήμα που έχει μόνο ένα χρώμα). Το παιχνίδι που περιγράφεται θέλει ένα ελεύθερο θέμα με φόρμες να χρωματιστεί μόνο με τα τρία βασικά χρώματα.

ΠΑΙΔΑΓΩΓΙΚΟ ΣΚΕΠΤΙΚΟ

Τα παιδιά όταν αρχίζουν να ζωγραφίζουν με τη λογική (ή κατ’ εντολή στην τάξη) φτιάχνουν άχρωμες ζωγραφιές, χωρίς χώρο (φόντο). Συνήθως ζωγραφίζουν στερεότυπα: το γνωστό σπιτάκι στο κάτω μέρος του χαρτιού, πάνω στο χορτάρι, ίσως κάποιο δέντρο δίπλα, κενός χώρος και στο πάνω μέρος μια λουρίδα ουρανού με τον ήλιο που ενίοτε χαμογελάει. Τα χρώματα που χρησιμοποιούν όταν χρωματίζουν, γιατί συνήθως σχεδιάζουν μόνο με το μολύβι, επειδή διστάζουν, είναι: το καφέ, το γκρίζο, το άσπρο του χαρτιού, λίγο πράσινο, το γαλάζιο του ουρανού και το κίτρινο του ήλιου. Πρόκειται για μια δειλή απεικόνιση του περιβάλλοντος και αυτό συμβαίνει γιατί στην ηλικία αυτή δεν έχουν αντίληψη του χώρου, των μεγεθών, του εμπρός και του πίσω, δηλαδή ποιο κρύβει ποιο. Αγνοούν εντελώς το φόντο και τα έντονα χρώματα τα τρομάζουν και αντιδρούν όταν πρέπει να τα χρησιμοποιήσουν. Με το παιχνίδι αυτό – που είναι κάτι γνώριμο, γιατί έχουν «μπογιατίσει» άπειρες έτοιμες εικόνες στη μέχρι τώρα ζωούλα τους – όπου όλα είναι δεδομένα και δεν μπορούν να φέρουν αντίρρηση, παίζουν και έτσι αναγκάζονται μέσα από την αγωνία να ολοκληρώσουν την εικόνα, να μην σκέπτονται στερεότυπα και να αποβάλλουν τις συνήθειές τους. Έτσι όταν βλέπουν γρήγορα ένα αποτέλεσμα, χωρίς άσπρα, όπου όλα έχουν το χρώμα και τη θέση τους στο χώρο, πείθονται, πράγμα που δεν θα συνέβαινε με την προφορική διδασκαλία και που στο χαρτί-μπλοκ, εκτός από το ότι θα αργούσαν, θα αντιμετώπιζαν και άλλες δυσκολίες, σχετικές με τη χρήση των υλικών. Ένα άλλο πρόβλημα είναι το «τι θα ζωγραφίσω» ή «δεν ξέρω να ζωγραφίζω» και αυτό λύνεται στην προκειμένη περίπτωση με τη δεδομένη εικόνα. Έτσι αποφεύγεται ο ανταγωνισμός και η εντύπωση ότι οι άλλοι έχουν καλύτερη ζωγραφιά για αυτό είναι καλύτερη και η άσκησή τους.

[Απόσπασμα]

Nότα Παληοκώστα:
Zωγράφος, Eκπαιδευτικός

[ Πίσω ]