Η συμβολή του δασκάλου στην ανάδειξη των δημιουργικών ικανοτήτων του μαθητή

Η μέθοδος διδασκαλίας που αναφέρω εφαρμόστηκε τα χρόνια '81-'82 και '82-'83 στο Γυμνάσιο και Λύκειο Κερατέας. Δύο λόγια για το περιβάλλον. Έγινε προσπάθεια να διαμορφωθεί μια αίθουσα του Σχολείου σε «εργαστήρι καλλιτεχνικής δημιουργίας».
Ο σύλλογος Γονέων μας προμήθεψε φελιζόλ και ένα φύλλο νοβοπάν 2X2 μ. που στηριγμένο σε δύο θρανία αποτέλεσε πάγκο για ομαδικές και λοιπές εργασίες που χρειάζονται χώρο. Τα φελιζόλ καρφωμένα στον τοίχο αποτέλεσαν τα εκθετήρια όπου καρφιτσώνονταν τα έργα. Κάθε τμήμα τάξης είχε το δικό του χώρο σ' αυτά. Δεν αναπτύσσω τα άπειρα οφέλη παιδαγωγικά και πρακτικά που προσφέρει αυτή η διαρκώς ανανεωμένη εκθεσιακή δράση.

Όλα τα παραπάνω γίνονται και στην κοινή αίθουσα κάθε τάξης (αν δεν περισσεύει αίθουσα στο σχολείο) στο πίσω μέρος της, με το νοβοπάν κινητό κατά τα άλλα μαθήματα. Φυσικά, μόνο όταν πρόκειται για δίωρο μάθημα.

Το σκεπτικό της μεθόδου βασίζεται στις παρακάτω αρχές:

1. Να νοιώθει κάθε παιδί ότι αξίζει

(Τα δειλά ή φοβισμένα παιδιά και όσα αποκλειστικά αντιγράφουν, βοηθιούνται να πλουτίσουν τον κόσμο τους καταφέρνοντας με τις δικές τους δυνάμεις καλά αποτελέσματα. Στα πρώτα δίνονται διέξοδοι μέσα από τα χρώματα, το κολλάζ, το περίγραμμα του χεριού τους σε διάφορες στάσεις και περιβάλλοντα που τα ενδιαφέρουν. Στα δεύτερα, γίνεται προσπάθεια ήρεμα και όχι βιαστικά να ενδιαφερθούν για τις δικές τους εμπειρίες, ζωγραφίζοντας από τη φύση κι όχι από εικόνες έτοιμες, ότι τα απασχολεί και τα ενδιαφέρει).

2. Να ψάχνει σε μια φιλική και ήρεμη ατμόσφαιρα να βρει και να καλλιεργήσει τα καλύτερα στοιχεία του.

Είμαστε παιδαγωγοί στο Σχολείο, που μέσα από την ειδικότητα μας προσπαθούμε να απελευθερώσουμε σε κάθε παιδί τις δημιουργικές του δυνατότητες καλλιεργώντας το αισθητικά, όχι με βία, ούτε με βιαστικές προσπάθειες να κάνουμε τη σχολική τάξη «Σχολή Καλών Τεχνών».

Το παιδί στο Γυμνάσιο, ακόμα και στην Α' Λυκείου, έχει πρώτη ανάγκη την έκφραση, όχι την από έξω μάθηση, την έκφραση των βιωμάτων του κι όχι την ικανότητα να πετυχαίνει αποτελέσματα ετεροκίνητα. Τον εαυτό του ψάχνει κι όχι ένα ωραίο έτοιμο ρούχο. Και μέσα από την αυτογνωσία που αποκτά με το ψάξιμο των βιωμάτων του φτάνει και στα ικανοποιητικά αποτελέσματα, στην κατακτημένη πια γνώση και τη γνησιότητα. Η συμβολή του δάσκαλου είναι να παίξει το ρόλο του σαν εμψυχωτής, δίνοντας ερεθίσματα για δουλειά και για εμβάθυνση στις σχέσεις που δημιουργούνται από τα σχήματα, τα χρώματα και τη σύνθεσή τους στο χώρο. Σχέσεις που είναι άμεσα συνδεδεμένες με εκείνες της ζωής.
Ό,τι θέμα προκύπτει στην τάξη - κυρίως στις μικρές τάξεις - λύνεται με «δικαστήριο», ποινή δεν υπάρχει συνήθως. Στόχος είναι να βρούμε όλοι μαζί την αληθινή αιτία της προστριβής. Στην τάξη προσπαθούμε να μην υπάρχουν παρεξηγήσεις, τόσο ανάμεσα στα παιδιά όσο και με την καθηγήτρια.
Για να δουλεύουν όλοι με ενδιαφέρον δίνονται πολλά θέματα κάθε φορά, όχι αναγκαστικά, αλλά σαν ερεθίσματα για δημιουργία, που φροντίζω να καλύπτουν τη φαντασία, την επικαιρότητα, την κριτική διάθεση, το συναίσθημα και την αφηρημένη σκέψη. Επίσης όλα τα υλικά δουλεύονται ταυτόχρονα (πηλός, κολλάζ, ζωγραφική) από άλλα παιδιά κατά περίπτωση.

Προηγούμενο - Επόμενο>>

[ Πίσω ]