Τέμπερα κατευθείαν απ’ το σωληνάριο - Ένωση Εκπαιδευτικών Εικαστικών Μαθημάτων

Στην Αλεξανδρούπολη είμαι για τρίτο χρόνο διορισμένος. Τυχαίνει να είμαι και παλιός και καινούριος συνάδελφος. Επαναπατρίστηκα το '77 από τη Βουλγαρία και έχω λιγότερες εμπειρίες από το ελληνικό Γυμνάσιο και περισσότερες εμπειρίες από εκεί.
Με τα παιδιά έχω δουλέψει κυρίως Ελεύθερο Σχέδιο. Στην Αλεξανδρούπολη βέβαια είμαι αποκομμένος, δεν έχω την ευκαιρία να επικοινωνώ όπως οι συνάδελφοι του κέντρου μεταξύ τους. Εκεί είναι ένας Δήμαρχος και ένας Δεσπότης όλο - όλο!!...

Αυτό που μπορώ να υπογραμμίσω είναι πως μέσα από τα σεμινάρια της Ένωσής μας κατατοπίστηκα για ορισμένα θέματα από ορισμένους συναδέλφους και αυτό μου είναι ιδιαίτερα χρήσιμο. Με τις εμπειρίες που απόχτησα από τα σεμινάρια θα μπορέσω, πιστεύω, να πλουτίσω το μάθημα των Καλλιτεχνικών.

Άκουσα για γλυπτική που μέχρι τώρα δεν έχω ασχοληθεί, άκουσα για μάσκες, σκηνικά θεατρικά κ.λπ.

Αυτό που μου κάνει πάντως εντύπωση είναι ότι ο καθένας συνάδελφος καλλιτέχνης ανάλογα με την ειδικότητα που έχει ρίχνει το βάρος της δουλειάς του εκεί.

Αλλά ας εκθέσω με λίγα λόγια τη βασική πρακτική που ακολουθώ.

Θέλοντας να συνειδητοποιήσουν οι μαθητές πως δεν αποτελεί μειονέκτημα η παράλειψη των πολλών λεπτομερειών, κατέφυγα συχνά στην τεχνική χρησιμοποίησης της τέμπερας κατευθείαν από το σωληνάριο.

Δουλεύοντας το χρώμα κατευθείαν από τα σωληνάρια ο μαθητής κάνει υποχρεωτικά πιο μεγάλες και πιο τραχιές επιφάνειες, πράγμα που τον βοηθά να καταλάβει περισσότερο πως δεν απαιτείται να είναι σπουδαίος δεξιοτέχνης για να μπορέσει να εκφραστεί με τη ζωγραφική.

Πράγματι, τα παιδιά έρχονται από το Δημοτικό στο Γυμνάσιο «κουμπωμένα» απέναντι στα Καλλιτεχνικά, νομίζοντας πως για να ανταποκριθούν στις απαιτήσεις του μαθήματος, χρειάζεται κάποιο ιδιαίτερο «ταλέντο». Κάθε παιδί, ειδικά στην Α’ Γυμνασίου, πιστεύει πως θα έπρεπε να απεικονίζει τα πράγματα «όπως είναι», και δεν γνωρίζει την αξία και τη σημασία του αυθόρμητου, απλοποιημένου ή και με «ελλείψεις» ακόμα έργου, που όλα τα παιδιά είναι σε θέση ασφαλώς να δώσουν, αρκεί να δουλέψουν με κέφι.

Ακριβώς αυτό επιδίωξα να καταλάβουν με το Ελεύθερο Σχέδιο, με τις ασκήσεις με χρώμα κατευθείαν απ’ το σωληνάριο, αλλά και με τη ζωγραφική με ακουαρέλλες και κηρομπογιά που επίσης χρησιμοποιούμε.

Αν βλέπαμε τα πρώτα σχέδια των παιδιών, που εδώ δείχνουμε έργα τους, θα απορούσαμε με την εξέλιξη που έχουν.

Πρέπει να σημειώσουμε εξάλλου πως τα παιδιά νοιώθουν πολύ καλύτερα με το Ελεύθερο Σχέδιο παρά με το Γραμμικό. Είναι λίγες οι περιπτώσεις που προτιμούν το δεύτερο.

ΜΙΧΑΛΗΣ ΚΥΒΕΝΤΙΔΗΣ
1ο Γυμνάσιο Αλεξανδρούπολης

[ Πίσω ]