|
Ένα χρήσιμο πείραμα: «Μουτζουρώστε ελεύθερα» |
|
|
|
28.10.07 |
|
Σελίδα 1 από 3
Διδάσκω τέσσερα χρόνια. Η μεθοδολογία που ακολούθησα την προηγούμενη χρονιά δεν αποτελεί πρόταση γιατί δεν έχει ακόμα ολοκληρωθεί.
Είναι μονάχα ένα πείραμα, που αποδείχθηκε χρήσιμο στη διαδικασία της δημιουργικής ενασχόλησης των παιδιών και ήρθε να αναπληρώσει συγκεκριμένες ανάγκες της ζωγραφικής τους.
Παρατηρώντας τις μαθητικές εκθέσεις που οργανώναμε κάθε χρόνο, εντόπιζα τις αιτίες εκείνες, που κατά τη γνώμη μου, περιόριζαν τη φαντασία και τα μέσα τους. Κατέληξα, λοιπόν στο συμπέρασμα, ότι εκτός από το τεράστιο πρόβλημα της σύνθεσης που είχαν, το κυριότερο συναίσθημα που έβγαινε από το σύνολο της δουλειάς τους, ήταν ο φόβος. Φόβος και αμηχανία για το μέγεθος της επιφάνειας, για την ανικανότητά τους να αναπαραστήσουν τη φύση, για τις αξίες του χρώματος, του σχήματος, της γραμμής.
Μέχρι τότε είχα αγωνιστεί να τα πείσω να γεμίζουν το χαρτί τους, χωρίς όμως αποτέλεσμα. Τα έργα τους έμοιαζαν με χαρτογραφίες.
Προσπάθησα να τα παροτρύνω να καταργήσουν το περίγραμμα που έκαναν με μολύβι. Εκείνα όμως το αντικατέστησαν με λεπτή πινελιά με την οποία σχεδίαζαν από πριν με κάθε λεπτομέρεια για να την «μπογιατίσουν» αργότερα με επίπεδα χρώματα. Δεν μπόρεσα να τα εμποδίσω να κρυφοθαυμάζουν τις αντιγραφές.
- Αφού, λοιπόν, δε στέριωσαν οι γνώσεις που μονόπλευρα προσπάθησα να τους μεταδώσω, σκέφθηκα πως ίσως θα ήταν χρήσιμο να αξιοποιήσω μιαν άλλη αξία της παιδικής ζωγραφικής: την κίνηση. Μια αναδρομή στην ανθρώπινη δημιουργία αποδείχνει ότι πρόγονος κάθε έκφρασης εικαστικής είναι η μουντζούρα. Ο τρόπος όμως που εξελίσσεται δεν κρίνεται κύρια από τις αισθητικές ανάγκες του παιδιού αλλά από τα γούστα των μεγάλων, που σχεδόν πάντα είναι λαθεμένα και καταπιεστικά. Έτσι χάνεται σιγά-σιγά ο κινησιακός χαρακτήρας της παιδικής ζωγραφικής και μεταβάλλεται σε μια αποτυχημένη (τις περισσότερες φορές) αντιγραφή της φύσης.
‘Όταν το παιδί των δεκατριών χρόνων έρχεται στο Γυμνάσιο, νομίζει πως το μοναδικό πράγμα που μπορεί να κάνει είναι ένα μολυβένιο περίγραμμα, όσο γίνεται πιο τονισμένο, γεμισμένο εσωτερικά με άσχετα μεταξύ τους χρώματα, που δεν ξεφεύγουν καθόλου από τη γραμμή.
Αυτόν τον τρόπο του έδειξαν στο σπίτι, στο Νηπιαγωγείο, στο Δημοτικό κι αυτόν διδάσκουν τα κόμικς και τα παιδικά tests τύπου «Μικρός ζωγράφος». Για ν’ αντιμετωπίσω όλες αυτές τις επιρροές αποφάσισα να κάνω το πείραμα της επιστροφής των παιδιών στην αρχική μουντζούρα, με σκοπό να την αποδεχτούν σαν ανεικονική ζωγραφική, να την προχωρήσουν συνειδητά και να φτάσουν (αν θελήσουν) στην εικονική μονάχα όταν θα έχουν πλουτίσει τα μέσα τους.
|
